Hardleers ….. IK!?, kom nou….

 In Geen categorie

Hardleers is: zelfs nadat je in het verleden vaak genoeg met je neus op de feiten gedrukt bent, dan nóg ga je door met dezelfde fout. Volgens mij heeft “hardleers gedrag” vaak te maken met iets “autonooms” in alle mensen. Dat “iets autonooms” neemt je ongewild op sleeptouw. Ik mag echt wel van mijzelf zeggen dat ik mij zo’n beetje wel ken en toch. Ook dan kan het je overkomen.

Het ergste is nog dat ik heel goed kan vertellen hoe de vork in de steel zit. Of hoe de ander moet werken, iets moet zien. Mijn visies en aanpakken werken ook echt. Maar op een één of andere manier DEED ik zelf niet altijd wat ik zelf anderen adviseerde.

Zo ook in de volgende mooie opdracht. Ik moest de katalysator zijn van een reorganisatie. Het was een veranderproces van de afdeling Proces-control (van 125 mensen) op een hele grote ICT-afdeling. De mensen van Proces-control waren iedere dag bezig met beschrijven van processen, registreren van data en opleveren van rapportages. Het doel van de verandering was een meer pro-actief bestuurlijk informatiecentrum te realiseren.

De mensen van die afdeling moesten de operationele managers terzijde gaan staan met de besturing van hun operationele werkzaamheden. Dus naast goede rapportages moesten zij management actief adviseren wat de consequenties waren van de cijfers uit die rapportages. Hoe die managers dan beter hun afdeling zouden kunnen besturen. Hoe effectiever en kostenbesparend het zou kunnen zijn. En nog veel meer.

Een prachtige opdracht. Ik zou die zo weer gaan doen, alleen nu wel minder hardleers.

  1. Een ex-collega heeft mij bij een netwerkgesprek deze job aangeboden. Hij was manager van deze proces-afdeling en had voor deze veranderingen een businessplan geschreven. Zijn verhaal was mooi en dat sprak mij aan. Dat kietelde mijn denkhoofd. Ik luisterde niet meer naar mijn gevoel en andere leerervaringen. Zijn verhaal nam mij op sleeptouw.
  2. Er ging bij mij een verlangen bloeien. Iets moois voor-elkaar-krijgen. Dat voor-elkaar-krijgen is mijn kracht. Het verlangen naar “iets moois” voor-elkaar-krijgen is heel sterk. Ik wil altijd een plan dat ik gemaakt heb, afronden. Ik vond het vanzelfsprekend dat iedereen dat zou doen. Dat idee nam mij ook op sleeptouw.
  3. Ik kreeg te maken met twee teamleden die met hun praktijkverhalen konden aantonen wat zij allemaal wel niet aan ervaring op bestuurlijk gebied in huis hadden. Die verhalen waren levensecht en dus geloofde ik hen, alleen ……. Alweer, de verhalen waren mijn valkuil.

Moet je iedereen wantrouwen? Nee alsjeblieft niet. Wat had ik wel kunnen doen?

  1. Ik had bijvoorbeeld na kunnen gaan hoe het proces was verlopen om tot het plan te komen. Met name het proces van de menselijke aspecten is dan belangrijk. Heeft het managementteam er zin in? Staan ze achter het plan? Zijn ze bang voor hun positie als zij tegen het plan zijn? De innerlijke gevoelsaspecten van de ander staan centraal.
  2. Ook had ik kunnen onderzoeken wat voor mensen het waren met wie ik ging samenwerken. Één telefoontje naar mijn vroegere werkgever had mij verteld dat een van die twee collega’s was ontslagen. En waarom? Omdat zijn verhalen altijd vele malen sterker waren dan zijn resultaten. Er was niets uit zijn handen gekomen. Nu gebruik ik de profielen en referenties van LinkedIn. Ik vraag naar ervaringen en vooral naar de menselijke aspecten van de ander.

Enfin, achteraf waren verhalen geloven, mijn valkuil. Het is een van de aspecten van mijn hardleersheid. Die valkuil had ik in de voorgaande jaren steeds dieper uitgegraven. En erin tuimelen was een soort spiegeltje om van te leren. Wanneer je de video’s van de Stroomversnelling van augustus en september 2017  bekijkt, weet je welk spiegeltje mij op mijn hardleersheid wees.

Feitelijk heb je altijd een spiegeltje nodig om van te leren. Want een blinde vlek of een valkuil zie je niet van tevoren. Daarin kunnen anderen veel voor je betekenen, als collega, als manager, als partner, vriend(in), sparringpartner of coach. Dit werkt echter alleen als je niet de valkuil aanhangt, van ‘ik moet alles zelf alleen kunnen’.

Roland Boukema
Ik geloof dat door de menselijke aspecten de verscheidenheid van mensen bestaat, dat geldt voor iedereen, ook voor mij. Dat maakt onbevangenheid naar mensen en hen laten zijn zoals ze zijn. Daardoor gaan mensen zich vrij voelen. Dat geeft ruimte en ze komen tot elkaar. Ze gaan samen op zoek naar andere wegen om tot resultaat te komen. Met deze positieve insteek gaan zij lekker aan het werk en beter bijdragen in en aan de groep, afdeling, organisatie waar zij voor werken. Daar worden alle betrokkenen beter van en de ontevredenheid verdwijnt. Gevolg: de organisatie loopt lekker en realiseert het gewenste RESULTAAT. Daaraan werken dat is mijn ervaring, daar doe ik het voor.
Recent Posts

Leave a Comment

Nieuwsgierig geworden?

Wilt u geïnformeerd blijven? Laat dan hier uw gegevens achter. Dan houden wij u maandelijks op de hoogte met onze informatiebulletin t.w. “de Stroomversnelling”