Hond waakt hier niet

 In Geen categorie

Het was een gaaf project. Ik (= Lynn) mocht het ontwerpteam leiden dat een enorme verandering moest doorvoeren in de boekhoudapplicatie bij een computerfabrikant. Ik was niet heel ervaren, wel super-enthousiast en dat was misschien de reden dat ik, als externe, deze klus kreeg.

Het werd mij snel duidelijk dat we geen schijn van kans maakten om de doelstellingen te halen, als we steeds weer kleine veranderingen zouden aanbrengen. Het roer moest radicaal om. En dat betekende alles, hardware, database software, softwareapplicaties, aansturing van de software, de functionaliteit van de software en ga zo maar door. Daarvoor moest ik eerst het team zover krijgen om werkelijk alles onder de loep te nemen en nieuwe mogelijkheden te bedenken.

Het was een traject met een hoog afbreukrisico en veel zichtbaarheid in de organisatie, ook internationaal. Misschien mede dankzij mijn onervarenheid, had ik daar niet zoveel moeite mee. Ik vond het een geweldige uitdaging, zowel inhoudelijk als menselijk, om het team mee te krijgen en om de resultaten toch te behalen.

De teamleden begonnen er plezier in te krijgen. ‘Héé Lynn, ik heb net ontdekt dat dit misschien overbodig is, ik ga kijken of ik het kan verwijderen.’ Of ‘Als we dit anders gaan programmeren, besparen we veel tijd’. Of ‘Ik ben erachter gekomen dat we dit op een andere manier kunnen doen’.

Het was fantastisch. Het team zat vol energie en ze hadden ineens toestemming om veranderingen aan te brengen en om echt mee te denken aan een grote uitdaging. De energie op de afdeling was tastbaar. Iedereen was lekker bezig. Veel grapjes, hard werken, creativiteit alom.

Maar door alle drukte en mijn onervarenheid had ik onvoldoende door dat juist deze werkwijze veel aandacht trok van buiten. De creativiteit die losbrak was ook zichtbaar in de organisatie. En creativiteit is ongrijpbaar en daardoor vaak eng.

Je raadt het misschien al. Er gebeurde te veel in het team voor het comfortniveau van het management. Er werd een interne naast mij gezet om een oogje in het zeil te houden. Feitelijk was mijn zeggenschap en snelheid vanaf dat moment weg; ik moest alles eerst afstemmen, voordat ik actie mocht nemen.

Het deed zeer, ook bij de teamleden, die het voor mij opnamen. Maar ik zag dat het onvermijdelijk was in die omstandigheden, dus ging ik niet verder stribbelen. Jammer voor mij maar begrijpelijk gezien de omstandigheden en heel leerzaam.

Vanaf dat moment ben ik nooit meer vergeten om mijn ogen open te houden tijdens kwetsbare processen. Die energie zoek ik nog steeds op in een team, maar ik bewaak de ruimte eromheen – ik fungeer dan als een soort waakhond, zodat een team mag bloeien.

Door: Lynn Coleman

Recent Posts

Leave a Comment

Nieuwsgierig geworden?

Wilt u geïnformeerd blijven? Laat dan hier uw gegevens achter. Dan houden wij u maandelijks op de hoogte met onze informatiebulletin t.w. “de Stroomversnelling”