Er zijn een aantal aspecten in de one-size-fits-all aanpakken waartegen Cochin-approach zich verzet: dat zijn o.a. het impliciete kenmerk van de hiërarchie en het besturen op basis van standaarden en modellen. Het zal zeker niet de eerste keer zijn dat leidinggevenden misbruik maken van hun positie en uitvoerenden een oor aannaaien. Wanneer je dat gaat bestrijden, is dat vaak een eenzaam gevecht en zeker een manier van werken waar je geen vrienden mee maakt.

Ben je met het goede aan het werk dan moet je niet verbaast staan dat je continu wordt  tegengewerkt. Sterker: meestal sta je er alleen voor. Ben ook niet verbaasd wanneer collega’s je van de afdeling willen schoppen. Dan zijn focus houden en geven essentiële eigenschappen. Zo hebben leden van de tweede kamer pogingen gedaan Pieter Omtzigt uit de kamercommissie te schrappen omdat hij lastige vragen stelde,

Ben je bezig met dat werk dan heb je soms de neiging om de handdoek in de ring te gooien. Omtzigt heeft dat met diverse dossiers waar hij mee bezig is geweest regelmatig gehad. Zo was er het moorddossier in Malta. Uiteindelijk is daar een regering door protesten van de bevolking opgestapt. Ook heeft hij een onderzoek getrokken van corruptie bij de fractie van de christendemocraten in Straatsburg. Wat daar is gebeurd was aanleiding om hem niet meer op een verkiesbare plaats te zetten voor de tweede kamer verkiezingen. Met voorkeurstemmen is hij toch verkozen.

Met andere woorden als je vrienden wilt maken, doe je dat niet met jouw manier op je werk waar hiërarchie de boventoon voert. En dat maakt soms eenzaam en krijg je ook schuldgevoelens naar jezelf, zo van “wat doe ik mijzelf aan?”.

Alleen, dan komt er een collega naast je zitten die zegt van “ga door, we staan achter je”.  Dan denk je van “nou dan gaan wij nog wel even door.’”

Belangrijk in deze is ook om het goede te doen, ook dat doet Omtzigt. Hij vindt het zijn belangrijkste taak de staat te controleren. Belangrijk bij het doen van controles is, om ook voorstellen te doen om dat recht te zetten,. Dat is de focus

En tegenmacht, dus de controletaak, is nuttig om informatie boven tafel te krijgen, om als er iets mis gaat dat recht te kunnen zetten. Dus heeft Omtzigt tien voorstellen gedaan om een beter evenwicht te krijgen tussen regering en ambtenaren versus de tweede kamer. Om dat evenwicht te krijgen is het inzien dat een modellencultuur niet functioneert. Een model is een model en absoluut geen beeld van de werkelijkheid. Dat werkt misschien voor management, maar niet voor de mensen in de uitvoering.

Je maakt geen vrienden, m.n. in de regionen waar macht belangrijk is. Denk aan Tweede Kamer, denk aan het bestuur van het CDA. Dichter bij huis, bij de stuurgroep, bij het MT van de opdrachtgever. Alleen je hebt wel vrienden. In ons werk zijn dat de uitvoerenden. En hebben die macht? Ja, sabotage is een middel en dat gebeurt. Voor Omtzigt zijn dat de kiezers in Twente. Daar participeert hij dus. Het aantal voorkeurstemmen die hij vergaart zijn zoveel dat hij met gemak in de Tweede Kamer kwam.

Dan blijft het aspect “geven”. Wat kan er kan gebeuren wanneer je tracht het goede te doen. Dan weten wat je rol is in het toneelspel wat “leven” heeft. Dan ben je slechts een onderdeel in die machinerie. Dan focus blijven houden, blijven geven. Dat is rug rechthouden.