Ik had mijn zoons lekker gemaakt met een avondje zelf koekjes bakken. Heerlijke havermoutkoekjes, koppie thee en puzzelen. Des avonds lagen de rozijnen een half uur in water te weken, toen ik erachter kwam dat er geen geplette havermoutvlokken meer waren.

Potver%^&. Een rits van gedachtes schoot door mijn hoofd. Dombo! Vergeten om havermoutvlokken te kopen. Oen!  Hoe kon je nu zo dom zijn? Weg koekjes. Weg mooie avond. Boos. Zelfverwijt.

Mijn zoon redde me: ‘Roland, we kunnen toch ook koekjes bakken met de muesli?’

In onze onderneming maken we ons vaak afhankelijk van de uiterlijke gebeurtenissen. We hebben een activiteit in ons hoofd en die lukt niet. Briefpapier duurt veel langer. Klant X belt niet terug.Tussenklant Y wil niet met ons samenwerken. En zoals mij eens gebeurde ‘Nee, Roland, we zien als managementteam jouw projectvoorstel niet zitten.’ Een dag werk voor noppes. Allemaal gebeurtenissen die je vaak wel wat te vertellen hebben, maar niets te maken hebben met het wel of niet halen van je doel.

Dat doel zit al in je. Dat ben je. Je bent die manager met een nieuw organisatie model. Je bent die ambachtelijke
voetbalmiddenvelder.  Nu al. Ja, je moet het nog worden, maar tegelijkertijd ben je het al. Je kan het zelfs voelen.  Dat betekent niet dat we arrogant worden, of dat we in een illusie gaan leven.  Nee, innerlijk weten we het gewoon en nu moeten we allerhande acties ondernemen om dat ook te worden. Het is dus belangrijk om met dit weten contact te blijven houden.

Mijn zoon herinnerde mij eraan dat een mooie avond in mij zit. Ook al was de oven kapot gegaan, ook al hadden mijn zoons geen zin in puzzelen gehad, als ik de mooie avond al ben, dan komt ie er. Uiterlijk wel heel
anders dan ik gedacht had misschien. En in dit geval zelfs beter. Want die mueslikoekjes smaakten beter dan mijn favoriete havermoutkoekjes!

We maken dit allemaal mee. Niet zozeer de afwijzing. Wel dat uit onverwachte hoek een oplossing wordt aangeboden, Het is mij ook best wel overkomen dat ik met scha en schande er achter kwam dat ik een of andere medewerker niet had gesproken en dat juist die met prachtideeën rondliep om een vraagstuk op te lossen. Het ging mij om die gezellige avond met m’n zoons. Ik werd in beslag genomen door het ontbreken van de havermoutvlokken. Dom, dom, dom.

Zie jezelf staan, zie de ander staan en ga dan samen na wat een gezellige avond is!! Bewust zijn van jezelf en je doel dat je gesteld hebt. Je dan oprecht inleven in de ander. Met dit voorbeeld wil ik aantonen dat echte samenwerking, echt inleven bij de ander  – we noemen dat ook wel synergie – loont.

Ook wel eens zo dom geweest 🙂 ? Deel het, je doet ons allemaal er een plezier mee, je bent niet de enige.

Kom in aktie!

Roland

Dank: Patrick