Onlangs ben ik naar de Passiespelen geweest in Tegelen. Samen met mijn vriendin Els, zagen we 400 vrijwilligers vol overgave de kruisweg van Jezus spelen. Al gaande het spel bekroop mij het gevoel van “het is het verhaal van alle dag”. Dit verhaal, overal in de geschiedenis van welk land in deze wereld dan ook, het komt altijd, wanneer dan ook en overal in het leven terug. Oekraïne, Imtech, de wereldoorlogen, Napoleon, VOC, financiële crisis, Griekenland, het maakt niet uit, het verhaal is van alle dag. Problemen, geweld, oorlog, ze komen steeds maar weer terug.

Het hoort bij het leven, zou je kunnen zeggen. Dus moeten we het gepast bestrijden. Problemen met maatregelen bestrijden. Geweld met geweld bestrijden. Wijzen naar en reageren op de ander die fout zit. In een kudde achter onze krijgsheren aanlopen, de generaals, de politici, de raden van bestuur, onze ouders etc.. Die weten wat het beste voor ons is. Of dat zeggen ze wel. Misschien geloven ze het ook zelf.

Dit doen we dus al jaren, door de eeuwen heen, wijzen en reageren. Gevolg: we houden met z’n allen dit verhaal van alle dag in stand. Maar als je in de kudde loopt, dan is je toekomst altijd de kont van de ander.

We kunnen ook zeggen: “wat heeft dat verhaal nu mij als mens te zeggen?”. Want als we  wijzen, wijzen er altijd drie vingers terug (probeer het maar). We kunnen ook zeggen: “wat hebben die drie vingers die terugwijzen, mij als mens nu te zeggen?”.

Deze gedachtegang is belangrijk in de Cochin-approach®. Door deze vraag te stellen én er wat mee te doen, ben je bezig met een proces van ontwikkelen van jezelf als mens. Dan ben je bezig met je eigen gevoelens, met je eigen emoties, passie, ambitie, je eigen menselijke aspecten. Door het leven om je heen als spiegel te gebruiken ga je aan de slag je bij jezelf zaken op te ruimen, weg te werken, beter te begrijpen etc.

Dat werk bij jezelf levert ruimte op, ruimte in jezelf en daarmee ruimte ook naar anderen. Het maakt jou en jouw omgeving vrijer. Die vrijheid kan nooit ontstaan door een muurtje om je heen te bouwen, maar juist door muurtjes te slechten. Door het leven als spiegel te gebruiken, brokkelen de muurtjes af.

Dit impliceert dat je afhankelijk bent van anderen bij je ontwikkeling. Dat heeft ieder mens, daarmee ontstaat er een wederzijdse afhankelijkheid om zo als uniek mens steeds vrijer en onafhankelijker te worden.

Wederzijdse afhankelijkheid, vrijheid en muren waren de basis voor de blog over “Tsipras! IJzersterk of Knettergek”. In de STROOMVERSNELLING die eind deze maand verschijnt gaan we daar dieper op in.

Oh ja, wat reclame: de passiespelen in tegelen duren tot 13 september en over 5 jaar komt het pas weer terug.