In de laatste blog voor de vakantie (LinkedIn discussie, Cochin groep) heb ik geschreven over Tsipras van Griekenland, met als titel: ‘knettergek of ijzersterk?’. Griekenland is op dit moment een  puinhoop en de situatie maakt veel los. De reacties, zowel in de discussiegroep als telefonisch, hebben ook laten zien dat politiek een beladen onderwerp is.

In het dagelijks gebruik betekent politiek macht. Als mensen het over Den Haag hebben, dan zeggen ze, als je door de hond or de kat wordt gebeten, maakt niet uit, gebeten word je toch. Feitelijk zeggen we dan, je moet doen wat er gezegd wordt.

Politiek en toch weer niet

Dat is het normale manier van denken over politiek. Voor de Cochin-approach® is politiek mensen bij elkaar brengen. Nou is ieder mens zo uniek als maar zijn kan en heeft zijn eigen meningen, ideeën en belangen. In mijn boek “Met 10 versnellingen RESULTAAT” praat ik niet voor niets over ‘What’s in it for me?’.

Ieder mens stelt die “What’s in it for me?” vraag op het moment dat iets hem overkomt of als een nieuw idee of plan om de hoek komt kijken. Iedere keer weer. Want mensen willen verder met hun leven, werk en toekomstbeeld. Dat bij elkaar brengen van mensen met hun belangen, daar gaat het om bij ‘politiek’ in de Cochin-approach®. Meningen moeten uitdrukkelijk aan de orde komen. Dat noemen we de tafel.

De tafel.

Op een begeven moment, in Griekenland, maar ook in organisaties, gaan uitvoerenden samen met de manager kijken naar een plan, naar wat de mogelijkheden zijn. Allemaal hebben ze persoonlijke belangen en meningen, daar gaan ze over praten, ze gaan kijken wat ze met de meningen kunnen doen, wat haalbaar is, wat niet. Ze gaan met elkaar in gesprek.

Op dat moment krijgen mensen het gevoel ” Verrek, ze hebben het over mij, ik ben erbij betrokken.” Dat is heel wat anders dan wanneer een manager zegt, “Ik kijk ernaar”. Vervolgens komt hij terug en zegt,” Ja, we hebben ernaar gekeken en het gaat niet lukken”. Dat is opleggen en mensen moeten het slikken. Wat er in Griekenland is gebeurd, is dat de gewone belastingbetalers zich niet gehoord voelden. En daar hebben we dus als Europa wat mee gedaan. Dijsselbloem en de anderen hebben natuurlijk ook hun belangen. Juist hoe je er zelf daarmee omgaat, daar draait het om

Hoe dek je de tafel?

De tafel geeft ruimte voor je eigen belang en om naar elkaar te luisteren. De tafel betekent dat begrip ontstaat en daarmee ruimte voor andere wegen. Op het moment dat mensen naar elkaar luisteren, ontstaan er oplossingen en worden grenzen gesteld door de mensen zelf. En die oplossingen zijn stukken sneller, beter en rendabeler dan de bedachte weg van de manager van achter zijn bureau.

Als manager, let je dus op de persoonlijke zaken van mensen, je brengt hun belangen bij elkaar en zorgt dat ze in lijn komen bij wat de organisatie wil. Dat moet je op elkaar afstemmen.

In het boek wordt beschreven hoe je dit doet. Niet opleggend, maar samenwerkend.