Deze blog gaat NIET over politiek. Deze blog gaat over de MANIER waarop Cochin-approach® tegen ontwikkelprocessen aankijkt. Die benadering heeft elementen die je SOMS en – dan ook nog maar ten dele – terugziet in het proces over de Griekenlandproblematiek. Het gaat puur over het proces en dan over de parallel met de Cochin-approach(r). Dus vergeet Tsipras, politieke manipulaties, misleidingen, beloftes breken. Dat bedoel ik met politiek. Daar gaat de Cochin-approach® niet over.

Waarom dan je willen branden aan zo’n onderwerp?  Nou, ik heb het niet over de controverse tussen Europa en Griekenland. Ik heb het over de Cochin-approach(r). En die benadering heeft altijd te maken met menselijke aspecten zoals, gevoeligheden, emoties, littekens, likdoorns, trauma’s en nog zo wat. Het zijn juist die aspecten die zo bepalend zijn voor het slagen van projecten of organisatieontwikkeling.

Die menselijke aspecten komen als vuurspugende vulkaan bij vrijwel iedereen naar boven als je over de controverse praat tussen Griekenland en Europa. Alles wat er gezegd wordt in zowel Europa als Griekenland raakt mensen. Iedereen is wel eens bedrogen, wel eens afgezet, iedereen heeft wel eens gelogen, iedereen is wel eens in een leugen getrapt. We zijn allemaal wel eens bedonderd door de politiek, beloftes zijn niet nagekomen. Van al die aspecten hebben we last, allemaal hebben we daar de pijn van ondervonden. De griekenlandproblematiek strooit bij iedereen zout in zijn wonden en de reacties daarop zijn bij iedereen anders.

Met de Cochin-approach(r) ga ik ervan uit dat mensen eerlijk, oprecht en integer met elkaar als mens omgaan. Dus wat je zegt en doet, ECHT is, niet liegt, niet bedriegt etc.. zo ga ik om met de informatie die ik net als jullie heb van Radio en TV en van internet. Meer niet. Dat is de kern van onderstaande blog.  Hoe doe je dat. Daarom ….. een paar overeenkomsten op een rijtje gezet.

1. Het volk. Iedere Griek weet dat er grote problemen zijn, dat hoef je ze echt niet te vertellen. Ze willen allemaal terugbetalen. No problem, wel zijn ze sterk verdeeld. De vraag is: hoe zorg je dat die mensen als één volk de schouders eronder gaan zetten. Die saamhorigheid is de waarborg voor het bereiken van het resultaat. Dat vraagstuk zie je altijd terug in organisaties. Ga je angst inboezemen of realiseren dat mensen licht gaan zien en zo gaan ervaren dat er een eind komt aan die lastige situatie waarin ze op dat moment zitten.

2. Ik hoor voortdurend dat Grieken voelen dat ze gedwongen worden, een dictaat krijgen opgelegd. dat geeft weerstand en niet zo’n beetje ook. Nooit gemerkt in organisaties ….???? Denk je nu echt dat dat anders is??? toe nou… !!!! Het gaat over de manier waarop je met mensen omgaat. Het gaat over de menselijke maat, houd je rekening met al die menselijke aspecten die hierboven zijn genoemd. Wanneer ik Tsipras hoor spreken, dan is dat zijn onderwerp. LET OP, ik heb geen enkel oordeel of hij dat meent of niet. De Cochin-approach(r) is er een van “koe bij de horens vatten. Dus wat je zegt dat doe je. Zo gaan we als cochinners (= nieuw woord) als mens onder de mensen met de mensen samen aan de slag.
3. Hoe luister je als manager naar je eigen mensen? Mensen willen duidelijkheid. Ze willen in Europa in de Euro blijven. Alleen wat ik vaak op de TV hoor is, dat mensen gezien willen worden, je hoort ze zeggen “je hebt het over ons Europa”, “wij lijden en zien geen uitweg”. Dat is de boodschap en hoe knoopt een manager dat in z’n oren. Hoe gaat hij daarmee aan de slag. Als management en uitvoerende samen samen aan de slag gaan. Er is een doel, nl. uit de situatie komen en terugbetalen. Dan luisteren naar de mensen wat mogelijk is en dan samen met die mensen HUN wegen gaan. De kans dat dan gedaan moet worden wat in het dictaat is voorgesteld is levensgroot aanwezig, alleen met dit grote verschil: het zijn de mensen die zelf een oplossing hebben bedacht en willen gaan doen.
4. Hoe krijg je nu mensen als één man achter je. Nu, dat is een hele oude truc en die is al eeuwen oud, de Egyptenaren pasten die al toe en nog steeds lukt die truc. Dat is de truc van het creëren van een gemeenschappelijke vijand. En voor de Grieken was dat Europa. Immers, niemand wil in angst leven, niemand wil zijn hele leven een juk op zijn schouders. En wat doen we in Europa, we trappen er nog in ook. We blijven in ons karrenspoor en blijven de angst inhameren. Het lijkt wel een ICT-project met de prince-2 aanpak. Oh ja, dat doet Tsipras, en wijs mij nu eens één politicus aan die dat niet doet!
5. Het verschil tussen Europa en Griekenland laten zien. Mensen op de kast jagen. Heb je onze motorfreak gezien, die minister van financiën hoe die dat spel heeft gespeeld. De Grieken werd duidelijk gemaakt, dat  de regering voor de man op de straat vecht. Ze stonden voor het Griekse volk. dat was de boodschap. Ja dat doen we ook bij de Cochin-approach(r) Laten zien dat wat de mensen voorstellen, dat dat ook werkt. Dat geeft vertrouwen bij de mensen en vooral ook bij het management. Ze zien dat mensen echt willen, dat ze er echt voor gaan. Wellicht op een andere manier dan dat het management voor ogen had. alleen er komen vaak hele goede resultaten, in veel minder tijd. Dat verschil laten zien en dan ook overbruggen. Dat is Cochin-approach(r). Heb je een voorbeeld Roland? Ja hoor kijk maar bij mijn blogs
6. Tot het uiterste gaan. Dat is soms nodig. Dan ga je steun zoeken. In een referendum of in een personeelsbijeenkomst waar de mensen hun zegje kunnen doen. Opnieuw heb ik geen oordeel over manipulatie door Tsipras. Wie de schoen past trekke hem aan zou ik zo zeggen. Belangrijke pijler in de Cochin-approach is de steun van de mensen die het moeten doen. De Cochin-approach(r) zoekt de mogelijkheden om verschillen te overbruggen. Zo krijg je een voortdurend breed draagvlak. Soms meer dan 60%. Omdat iedereen weet dat er wat moet gebeuren.
7. Zelf uitdrukkelijk de democratie laten draaien en dus naar het Europees parlement komen. Hij legt uit (althans dat heb ik ervan gezien) dat ze licht willen hebben aan het eind van de tunnel. Daar staat hij, zie je het verschil tussen hem en Verhofstadt? Het gaat om SAMEN de schouders eronder en niet een plan doordrukken.
8. Dan met voorstellen komen die gedragen zullen worden door de schuldeisers en  door het volk. De voorstellen lijken verder te gaan dan de voorstellen van Europa. Inhoudelijk lijkt het hetzelfde alleen nu is er een groot draagvlak. Dat doen we ook met de Cochin-approach(r). Weerstanden overbruggen en realiseren dat we samen verder gaan.Immers iedereen weet dat er wat moet gebeuren.
9. En Europa? Als het voorstel hetzelfde of meer is dan wat Europa ooit zelf heeft gedaan. Wat zal Europa dan gaan doen. Het tegenhouden omdat ze gezichtsverlies lijden? Toe nou…. Als Dijsselbloem zegt dat het voorstel geloofwaardigheid heeft door de brede steun. dan ga je toch knokken om eruit te komen! Wat dacht u als het management ziet dat de mensen mee willen, en zelfs verder willen gaan dan zij als management hebben voorgesteld, zouden ze dan echt niet over hun eigen schaduw heenstappen? Toe nou, managers zijn ook mensen.
10. Oh ja, heb je TROS-Radar EXTRA gezien over het tot stand komen van de Euro. Toen is er een politieke (dus geen economische) beslissing genomen om Griekenland toe te laten. Economisch had dat nooit gemogen. Tja, er is een spreekwoord, dat gaat over “op de blaren zitten”.
11. Oh ja, nog wat: Er wordt gezegd dat Griekenland rekening moet houden met andere zwakke landen. Griekenland komt op voor zichzelf, voor haar menselijke maat (waarden, normen etc.) op. De Grieken, de mensen op straat in Griekenland willen gehoord worden. Mensen in organisaties willen gehoord worden. Gebeurt dat niet dan komt er weerstand. En hoeveel projecten gaan er fout? Meer dan 70% mislukt. En dat alleen maar door het negeren, minder belangrijk vinden van die menselijke aspecten. Daarom die menselijke maat terug.

De mensen, het volk zijn metafoor voor de mensen in de organisatie die dagelijks bezig zijn het zakendoen van de organisatie voor elkaar te krijgen. Dat zakendoen is bij Tsipras vergelijkbaar met samenwerking in Europa. De Grieken op de straat zijn daar dagelijks mee bezig.

Nogmaals, geen politiek betoog. Het gaat niet om gelijk hebben of gelijk krijgen. Het gaat er om dat de mensen die het moeten doen, dat die gehoord worden. Als de wetten van het gezag niet in lijn zijn met die van de mensen die het moeten doen, dan is er altijd een probleem. Dat is een van de pijlers van de Cochin-approach(r). Oprechtheid, integer handelen een tweede pijler. Ik kan niet kijken in de hoofden van politici en ga het ook niet proberen. Wel hanteer ik een spelregel: totdat bewezen is dat het anders is, tot dan ga ik uit dat ieder mens oprecht en integer handelt.

Ik hoop van ganser harte dat we eruit komen. Dat Griekenland in de euro blijft en dat we allemaal ons lesje hebben geleerd. Ook ik vind dat Griekenland de schulden moet terugbetalen. Is Tsipras nu Cochin-approach®? Zeker weten van niet. Er waren wel enkele overwegingen die ik wilde delen. Cochin-approach® heeft een benadering om vraagstukken met de menselijke maat op te pakken. Mooi hè, samen met mensen wat voor elkaar krijgen. Geld verdienen, kosten besparen, bezuinigen. Ja natuurlijk, iedereen weet dat er wat moet gebeuren. Het gaat om de manier waarop. Daarom de Cochin-approach®. De manier waarop, dat is volgens mij de les die Tsipras ons leert. Het gaat om het proces dat nodig is om het gelijk. Dus niet gelijk hebben, wel gelijk krijgen.

Zo en nu op vakantie ….. naar Sicilië