De titel stelt eigenlijk de vraag of je als opdrachtnemer ervan op aan kunt dat dat wat gezegd is ook echt zo wordt bedoeld. Zo heb ik een opdracht aangenomen voor een ingrijpend veranderproces. Dat had zijn oorsprong uit een business plan waar het gehele managementteam van 4 personen “achter” stond. Althans achteraf bleek dat zij dat met de mond beleden alleen niet zo bedoelden.
Mijn opdrachtgever, de voorzitter van het MT, wilde wat met zijn organisatie. Hij had ruime ervaring met projecten en had als insteek “als je niets wil, dan gebeurt er nooit wat. Hij was de gangmaker bij het opzetten van het business plan. Hij was ook zeer inhoudelijk gedreven. . Ook zijn kwaliteiten om dingen op te pakken en aan te slingeren spraken aan. Mij dus ook en dat was mijn basis om met hem in zee te gaan. ZO gezegd zo gedaan, ik werd de veranderexpert om een en ander in de organisatie te implementeren.
Echter, achter de schermen bleken de meeste MT-leden naar elkaar te roepen dat er toch wel weer niets van terecht zou komen. Hoe harder zij dat riepen, des te sterker worden de krachten om dat business plan te laten mislukken. Dat ging wel op een slinkse manier. Had ik een een op een gesprek dan was ieder enthousiast over het plan en boden alle medewerking aan. Echter het benoemen van mensen die mij zouden kunnen helpen verliep niet zo vlot. Juist door dat slinkse werd mij pas na een maand of twee duidelijk dat er een algehele apathische houding was bij de mensen van de organisatie. En juist om die apathie te doorbreken, daar had ik de MT-leden voor nodig. En die ondersteuning kwam er niet.
Nu heb ik iets in mij van äls je niets doet, dan gebeurt er ook niets”. De wereld ziet er nu eenmaal anders uit dan honderd jaar geleden, dus er moet wel iets veranderd zijn. Er moeten dus mensen zijn geweest die iets hebben veranderd. Tot die groep kun je mij wel rekenen.
Ondanks alle energie die aan tegenwerking wordt besteed verandert er natuurlijk wel iets. Je kan je erbij neerleggen dat van alle plannen etc. die worden gemaakt er meer dan 70% mislukt of bedroevende resultaten hebben. Je kan ook zeggen ik wil die 30% verhogen naar 40% of meer.
Nu is het wel zo dat in een wereld waar cijfers en feiten duidelijker aanwezig zijn en bepalend zijn dan in een wereld waar veel mensen bij veranderingen zijn betrokken. Immers emoties en gevoelens van mensen zijn minder grijpbaar dan die cijfers en feiten.
Zeker vanaf de jaren negentig van de vorige eeuw staan de opleidingen bol van het menselijke in veranderprocessen. Je mag dan toch zo langzamerhand wel aannemen dat dat doorwerkt in organisaties, in gedrag van leidinggevenden, in het gedrag van de mensen op de werkvloer. Echter al die opleidingen en de goede bedoelingen ervan hebben niet gebracht waar al die opleiders en mensen die die opleidingen hebben gevolgd op hadden gehoopt. Het is feitelijk alles bij het oude gebleven in organisaties waar mensenwerk belangrijk is. Er blijft een verschil tussen dat wat gezegd wordt en dat wat feitelijk bedoeld wordt. Er zal toch wel weer niets van terecht komen, blijft een hardnekkige wetmatigheid bij plannen.
Is er dan niets veranderd? Toch wel, op kantoor staat een bloemetje, iedere laatste donderdag van de maand is er een borrel, iedere medewerker heeft een beeldscherm voor zijn neus. En voor de rest feitelijk niets.
Immers, er zal toch wel weer niets van terecht komen. Het zal mijn tijd wel duren.
En ik?
Ik kwam van de koude kermis thuis. En dat heb ik stevig gevoeld. Shit happens dus. Alleen ga je dan bij de pakken neerzitten? Nee, ik niet. Maar al te vaak ook meegemaakt dat er wel mensen zijn die wel doen wat ze zeggen, die wel veranderingen willen oppakken. Het gaat mij er dus om juist die mensen te vinden. Vandaar vergeet die mensen, zoek de volgende. Shit happens … next!
