Zo maar een verhaal van zo maar iemand die doorzette. Lia ken ik persoonlijk en zij wil niet met haar echte naam in ons vakblad. Er zijn meer mensen zoals Lia en die heten echt niet allemaal Gandhi, of Havel, of Brandt, of King, of Mandela. Wel zijn er gewone namen zoals De Vries, Jansen of Janssen, of Lublink, of Rutgers of Lok….. noem maar op. Allemaal doodgewone mensen, allemaal mensen die hebben doorgezet en dat nog steeds doen.

Lia werkte al vele jaren als manager toen zij rond haar vijftigste besloot een HBO-studie ‘Psychologie’ te gaan doen. Door haar werk als manager ontdekte zij dat juist het menselijke in mensen de kern was om met mensen samen tot resultaten te komen. Daarnaast voelde zij dat er meer in haar zat. Dat er ongekende mogelijkheden waren wanneer zij dat onontgonnen gebied in haar zou gaan ontdekken en toepassen in haar dagelijks leven en werk.

Dat onontgonnen gebied is ontstaan rond haar twintigste. Zij heeft haar Gymnasium-diploma behaald. Een wereld vol mogelijke studies lag voor haar open. Toch heeft zij besloten zich volledig te gaan richten op haar toekomstig gezin. Dit ondanks de vele aanmoedigingen om anders te doen. In de periode dat de situatie in haar gezin minder feestelijk was, heeft zij besloten een baantje voor 2 dagen als teamleider aan te nemen. Stap voor stap werd dit onontgonnen terrein steeds meer ontgonnen. Dat gebeurde gelijktijdig in de periode dat een scheiding gaande was, twee kinderen gingen studeren en door een ontmoeting een zgn. ’Breakthrough’ in haar gevoelsleven plaatsvond. Dat zette haar aan het denken om toch meer en vooral anders uit haar leven te halen. Zij besloot een opleiding ‘Psychologie’ te gaan doen naast haar baan van toen 36 uur in de week en het begeleiden van haar kinderen.

Dan heb je een portie doorzettingsvermogen nodig. En dat heeft ze. Zelf zegt ze dat doorzetten een levenshouding is! Natuurlijk heeft zij tegenslagen gehad. Echter zij heeft geleerd om ondanks die tegenslagen – wat een stevige deuk in je zelfvertrouwen kan opleveren – je door moet en kan zetten.

Gelukkig had ze mensen om haar heen, haar kinderen, goede vrienden, collega’s en later haar nieuwe partner, waar ze mag zijn met haar zorgen. Dat geeft bij haar ruimte om weer verder te gaan. Immers er zijn genoeg momenten waarop je je koppie kunt laten hangen. Door die ruimte kun je zelf de keuzes maken om dat niet te doen en door te gaan.

Op die keuzemomenten is dan belangrijk dat zij kan denken in mogelijkheden in plaats van belemmeringen. Ook is belangrijk dat zij zelfvertrouwen en lef voelt. Dan kan zij op die mooie zonnige zondagen weer gaan studeren. Dan stapte zij op die vrijdagen weer in de auto en trein om naar de andere kant van het land te reizen. Om daar een dag nieuwe studiestof op te nemen, mijn medestudenten te ontmoeten die elkaar zo ondersteunen in elkaars voortdurend alleen-zijn met de studie. Zo laat jij jezelf zien. We noemen dat kwetsbaarheid. Pardon, ben je dan kwetsbaar??? Je krijgt een veel persoonlijker relatie met medestudenten en sterker een veel persoonlijker band met de mensen aan wie zij leiding geeft en aan haar vrienden en nieuwe relatie. Dat is een vorm van ‘sportersmentaliteit’. Niet opgeven totdat je doel – bijv. een medaille op de Olympische Spelen en in haar geval het verlangde einddiploma – is bereikt.

Hoe werkte dit nu praktisch door.

Nou ….. ze is nu zestig en ze heeft haar droombaan. Juist dat doorzetten zag je sterk terug bij het solliciteren. Volgens haar is dat doorzetten essentieel om de allerleukste baan te bemachtigen.

Ze was goed en wel klaar met haar studie toen zij door een reorganisatie werd ontslagen. Zij dus aan de slag op de arbeidsmarkt. Honderden sollicitaties de deur uit. Veel afwijzingen met als dooddoener “tot onze spijt” of vaak helemaal geen reactie. Sterker nog, ging ze bellen om te horen over de stand van zaken  kreeg ze van een HRM-er te horen “ja mevrouw, we kunnen toch niet jan en alleman een bericht sturen, dat kost ons handenvol werk, daar beginnen we niet aan”. Hoe bedoel je iemand zelfvertrouwen geven. Gelukkig kreeg ze ook het ene sollicitatiegesprek na het andere, echter ze werd steeds niet aangenomen. En let wel, dik in de vijftig was ze. Toch ging zij door.

Eerst op zoek naar een nieuwe managementfunctie. Vrijwel altijd stond de advertentie vol van menselijkheden en daar was een manager met coach-vaardigheden voor nodig. Alleen bij het gesprek kwam de aap vaak uit de mouw. Zij was de “coach” die met een “zweepje” achter haar mensen moest aanrennen om maar prestaties af te dwingen.

Door al die ervaringen werd bij haar haar gevoel steeds sterker en daarmee haar focus. Het ging haar niet meer om managen, wel om het échte coachen. Voor haar is dat “door de individuele mens zelf hun echte mens-kracht laten ontdekken en die toepassen in hun werk”. Dat proces is ook een ontwikkelingsproces in haarzelf. Die vorm van bewegen en dat volhouden is volgens haar de kern van doorzetten. Dat heeft als basis je gevoel en om dat gevoel verstandig toe te passen. Bij het 30^ste gesprek was het raak en had zij haar nieuwe job.

Altijd vragen stellen aan jezelf. Altijd jezelf omringen met mensen die naast je staan, die je kritische vragen stellen om zo positief weer verder te kunnen gaan, die een schouder voor je zijn. Altijd bereid zijn je strategie om iets te bereiken, aan te willen passen. Als het ene niet werkt, dan iets anders zoeken. Ja het is vaak de moeilijkste weg, alleen wel de mooiste.

Immers ze is 60 en staat in volle bloei.