Wat zorgt ervoor dat je lekker in je vel komt te zitten? Is dat een beloning of het doen van de prestatie dat de beloning geeft. Dat is onderzocht door de universiteit van Chicago. Christopher Hsee liet proefpersonen een vragenlijst invullen. Na afloop liet hij ze kiezen. Ze mochten de ingevulde lijst net buiten de onderzoeksruimte inleveren en een kwartier wachten. De andere keuze was dat ze naar een locatie verderop dienden te lopen, daar de vragenlijst in te leveren en na een kwartier weer terug te komen. Op beide locaties zouden ze een stukje chocolade krijgen.

Slechts drie op de tien personen kozen ervoor te gaan wandelen. Wat was de uitkomst? De wandelaars bleken na afloop van dat kwartier zich beter te voelen dan de andere zeven.

Zelf herken ik dit wel. Iets doen, dat voelt lekker. Alleen is er – volgens mij al vanaf de industriële revolutie en wellicht veel eerder –  in ons denken ingestampt om zuinig om te springen met onze energie. Efficiënt werken noemen we dat. Dat vergrootte bij onze voorouders de kans op overleven. De onderzoeker komen tot de veronderstelling dat dat ertoe leidt dat veel mensen alleen wat gaan doen als daar een reden voor is.

Om de veronderstelling te onderbouwen hebben de onderzoekers het experiment aangepast.

Opnieuw dienden de proefpersonen een vragenlijst in te vullen. Na afloop vertelden de onderzoekers dat op de ene plek melkchocolade te vinden was en op de andere plek alleen pure chocolade.

Dat werkte!

Nu gingen maar liefst zes op de tien mensen aan de wandel. De onderzoekers kwamen tot de conclusie dat dat gebeurde omdat de proefpersonen hun eigen daden konden rechtvaardigen door te zeggen dat zij zin hadden in dat type chocolade. Echter ze wisten pas toen ze het stukje chocolade zagen dat het pure dan wel melkchocolade was.

Ook deze keer bleken de mensen die gingen lopen na afloop lekkerder in hun vel te zitten

De onderzoekers raden mensen daarom van harte aan om vooral bezig te blijven. Want van zelfs zinloze bezigheden worden we gelukkiger dan van nietsdoen.

Dit onderzoek doet mij denken aan een project dat ik deed in het tijdperk dat de e-mail nog nauwelijks gebruikt werd. Door het project dienden een paar duizend klanten geïnformeerd te worden. Dt ging toen middels een paar duizend fysieke brieven. Die dienden in een enveloppe te worden gestopt, gesorteerd op postcode en naar de postkamer te worden gebracht.

Nu gaf ik leiding aan hoog opgeleide en gekwalificeerde mensen. Deze klus moest worden geklaard en de mensen in de postkamer hadden er geen tijd voor, geen zin in. Er was nogal wat irritatie.

Uiteindelijk hebben we als team onze schouders eronder gezet en de post gereed gemaakt om te worden verzonden. We hebben tijdens het werk genoten van elkaar, lachen, verhalen vertellen, elkaar beter leren kennen. Na afloop gezamenlijk bij de patatboer ff gegeten. Het was een bezigheid van niks en die zul je als professional als zinloos werk beoordelen. Het effect was wel dat de verstandhouding in het team de volgende periode aanmerkelijk was verbeterd.

Moraal van dit verhaal: laat mensen desnoods iets zinloos doen. Bezig zijn zorgt dat mensen lekkerder in hun vel komen te zitten.

Bewerking Rik en Tonie