Het wordt zo vaak gezegd, “mensen willen niet veranderen”. Nou, daar geloof ik helemaal geen barst van. We hebben er met z’n allen het hele circus ‘verandermanagement’ opgezet om maar te bereiken dat mensen veranderen. Dit hele circus is erop gericht dat mensen veranderen, om mensen te leren te veranderen en dan moeten we het doen op de manier die wetenschappers of experts ons vertellen hoe dat te doen. Daar lopen we achteraan. Dat is kuddegedrag.
Ik geloof dat we met die insteek de plank mis slaan. Ik geloof er in dat veranderen, ontwikkelen iets natuurlijks is. Het is volgens mij biologisch. Ik geloof er in dat mensen zich voortdurend ontwikkelen of ze dat nu willen of niet, het gebeurt gewoon. Als u dat niet wil geloven dan wil ik u vragen hoe het komt dat u op dit moment dit artikel leest. U bent echt niet een seconde hiervoor geboren. Lezen heeft u echt niet geleerd in de baarmoeder van uw moeder. Dat is u een paar jaar na uw geboorte en de jaren daarna geleerd en uw heeft zich ontwikkeld naar de persoon die u nu bent. Dat is logisch, dat is echt, dat is natuurlijk.
Kijk ik naar verandermanagement dan zie ik allemaal dingen die bedacht zijn. Ons denkhoofd heeft rationeel op een rijtje gezet wat te doen om te veranderen. En ik geloof dus niet in die aanpak. Volgens mij is het helemaal niet ons denkhoofd dat ervoor zorgt dat we ons ontwikkelen, dat we willen veranderen. Met veranderen en ontwikkelen handelen we als kleine kinderen, die nog geen woord kunnen spreken. Die kinderen die kruipen om hun vingers in het stopcontact te steken, die kinderen die willen ontdekken etc. Kinderen doen, ontwikkelen zich, zijn bezig zich te veranderen op basis van hun gevoel, hun emoties etc. Dat is de energiebron met behulp waarvan mensen veranderen en zich ontwikkelen.
Mensen ontwikkelen zich op basis van hun emoties en gevoelens. Ze doen dingen omdat hun gevoel zegt op een bepaalde manier te handelen. Daarna worden de rationele feiten etc erbij gehaald om die besluiten te onderbouwen. Het gevoel is bepalend. Dus niet het denkhoofd. Kinderen doen het gewoon en niet omdat pappa of mamma dat zegt. Het ene kind blijft rustig zitten met zijn blokken spelen en het andere kind is – ook al zeg je het honderd keer om dat niet te doen – voortdurend bezig te proberen zijn vingers in het stopcontact te steken. En dat andere kind doet dat dus niet. Dat zie je ook terug bij volwassenen.
Die emoties en die gevoelens hebben mensen nog steeds in zich. Het lijkt erop dat we in de dagelijkse praktijk steeds bezig zijn om ons denkhoofd te laten prevaleren boven onze gevoelens en emoties. Het lijkt er op dat we voortdurend dingen doen die ons opgelegd zijn omdat dat bij verandermanagement hoort of omdat iedereen dat zo doet of wat dan ook. Ja door zo onze dingen te doen gaan gevoel en ons denkhoofd wel eens met elkaar in strijd komen. En volgens mij gebeurt dat dagelijks.
Mensen beslissen over dingen vanuit hun emoties en gevoel en niet vanuit de ratio. Elke beslissing, alles wat er gedaan wordt, alles wat er gezegd wordt, alles komt tot stand door besluiten en die worden niet genomen op basis van de ratio, maar die worden genomen basis van gevoel. Men vraagt zich af “heb ik er een lekker gevoel bij”, “zie ik het zitten”, “wil ik het echt graag”. Met andere woorden het menselijke, de emoties en de gevoelens bepalen de manier waarop we veranderen, ons ontwikkelen.
Zolang we dat niet accepteren dat we dat doen in plaats van te handelen op basis van onze ratio zullen inderdaad mensen met hun armen over elkaar blijven zitten en niets doen. Ja, het denkhoofd, alles wat we geleerd hebben en dat laten prevaleren boven ons gevoel, is volgens mij de reden van de bedroevende prestaties van verandermanagement. Dat wil ik veranderen met aktiemanagement.
Als u nu dit artikel leest, kunt u zich daar dan wat bij voorstellen? Heeft u ook de ervaring dat wanneer u mensen op hun gevoel benadert dat zij veel beter willen samenwerken? Ik ben reuze benieuw naar uw verhalen over dit onderwerp. Deel het, dan hebben we er allemaal wat aan!
Kom in aktie
Roland
B 1306
