Marten Luther King stond centraal in de laatste Stroomversnelling (het maandmagazine van Cochin-approach.nl). Hoe krijgt een gewone dominee ergens uit het zuiden van de USA het voor elkaar dat er duizenden mensen naar Washington kwamen. Simon Sinek analyseerde het volgens mij heel erg goed. Die duizenden mensen kwamen niet voor die dominee, die kwamen voor zichzelf. Die mensen wilden erbij horen. Zij wilden de eersten zijn.

Anderen wilden dat ook, alleen willen dan niet de eersten zijn, of kijken de kat eerst even uit de boom, of zij willen er juist helemaal niet bij horen. Erbij willen horen, dat heet de vrije-wil van mensen en ieder van ons heeft die vrije-wil. Dat is een andere wil, dan de wil die we hebben door ons denkhoofd. In de Stroomversnelling van november spraken we daarover. Die wil zit in ons hoofd en onze ervaringen die we in ons leven hebben opgedaan is sterk bepalend voor die wil. Sommigen noemen die wil ook wel het EGO.

Dit onderscheid is belangrijk. Wat wil je nu écht. Een vraag die mij best wel eens gesteld is, waarschijnlijk jou ook. Dat échte refereert aan die vrije-wil. Sommigen noemen dat ook wel “je gevoel” (het voelt goed). Of luisteren naar hun innerlijke stem, of hebben een buikgevoel. Welke kreet je er ook aan geeft, het is anders dan het EGO en het is echter.

Nu heb je een plan, een idee, een droom of weet ik veel wat je kan hebben. Iets dat je wilt bereiken. Meestal heb je daar anderen bij nodig. Je vraagt hulp. Een ondernemer bijvoorbeeld vraagt hulp aan mensen om hem te helpen zijn klanten te bedienen. Een projectmanager vraagt hulp aan mensen om hem te helpen zijn project tot resultaat te brengen.

Wat dat meestal gebeurt is dat de mensen die dan nodig zijn, dat die een worst worden voorgehouden. Een mooi salaris, er wordt afwisselend werk geboden, of er wordt gedreigd: je moet dit werk nu doen of anders …….

Gaan we echter aan de gang met de menselijke maat van de Cochin-approach, dan gaan we hulp zoeken bij mensen die vanuit hun vrije-wil graag willen helpen, hun bijdrage willen leveren. Het vinden van die mensen is echt niet zo moeilijk. Wel is het belangrijk dat dat waarvoor ze gevraagd worden, dat dat ook in lijn is met wat hun menselijke mogelijkheden zijn. Ook dient een en ander in lijn te zijn met hun visie op hun toekomst.  Dat laatste is evident. Immers als het past in hun mogelijkheden alleen het is volstrekt niet in lijn met dat wat zij qua toekomst voor ogen hebben dan wordt die weg naar hun toekomst geremd of afgesneden. Mensen voelen dat direct aan.

De menselijke mogelijkheden zijn anders dan hun geleerde vaardigheden. Zo ben ik best wel goed in boekhouden, alleen mijn menselijke mogelijkheden hebben veel meer te maken met veranderprocessen en daaraan bijdragen. Het zou echt niet de eerste keer zijn dat iemand als expert wordt aangemerkt, alleen dat eigenlijk helemaal niet wil. Zelf heb ik ooit meegemaakt dat iemand een ICT-rapport had geschreven dat de basis was voor het programmeren van een ICT-systeem . Het rapport was goedgekeurd en zeker niet voldoende om op basis daarvan te gaan programmeren.  Navraag bij de opsteller van het rapport leerde mij dat zij liever een hondenkennel had gehad, alleen vanwege het geld deze job had aangenomen. Door dit rapport kwam er een vertraging in het project van zeker 3 maanden. Enig idee hoeveel dat kost?

Vandaar de oproep, waar wil jij bij horen, waar willen je mensen bij horen?