Een overname van een coachingsbureau leidt tot het ontslag van een groot aantal mensen. Dat geeft nogal wat emoties, angsten, boosheid. Allemaal aspecten van de menselijke maat. Zo trof ik een coach aan die helemaal in tranen was. Hij was helemaal overstuur van de onduidelijke situatie. Zijn denkhoofd (neocortex) zei hem dat het logisch is dat er bezuinigd moest worden. Alleen de manier waarop een en ander gebeurde stuitte hem tegen de borst (limbisch systeem).

Over drie weken was zijn arbeidscontract afgelopen. De verlofdagen die hij had, moest hij opnemen. Eigenlijk had hij een week geleden al weg moeten zijn. Ook al had hij nog een overvolle agenda met afspraken met cliënten. Contractuele afspraken waren gemaakt en voorschotten waren betaald door die cliënten. Niemand wist hem te vertellen hoe hiermee om te gaan.

Vanaf het moment dat de overname definitief was, was er geen communicatie meer met het management. Niemand wist aan wie hij zijn werk moest overdragen. Hoe kun je dan als coach naar de cliënt betrouwbaar overkomen? Mag je van de coach verwachten dat hij tegen de cliënt zegt “ik weet het niet!”? Een klant in het ongewisse nog meer in het ongewisse laten?

In deze situatie is de band tussen cliënt en coach heel belangrijk. Wanneer zo onduidelijk is wat er in de toekomst gaat gebeuren, is het not-done een cliënt aan zijn lot over te laten. Helaas heeft de coach deze boodschap aan de cliënt wel over moeten brengen.

Iemand met hart voor zijn werk, komt zo in tranen. Hij heeft altijd met veel plezier in deze organisatie gewerkt en kwaliteit geleverd. Mensenwerk en maatwerk.

Bezuinigen, afvloeien, fusies. Ze zijn in elke sector, overheid en particuliere organisaties aan de orde van de dag. De mensen die erbij betrokken zijn, zijn van vlees+bloed+gevoel. Niet een of ander productiemiddel, dat je na gebruik kunt weggooien. Die moet je koesteren, ook in donkere dagen voor de organisatie.

Dank inzender voor dit waargebeurde verhaal