Soepeler laten verlopen van het proces. Daar gaat de COCHIN-approach over. Het is smeerolie. Dat is nodig tussen dat wat tussen mensen speelt, bij klanten, bij mensen in de organisatie, tussen mensen en bedrijfsprocessen en mensen en (ICT-)hulpmiddelen. Zonder die smeerolie verlopen die veranderprocessen krakend, traag en is de kans op impasses, of erger mislukken groot.
Realiseren dat gedurende het gehele veranderproces die smering goed is, d.w.z.:in het projectteam,in de omgeving van het project waar de verandering dient te beklijven,tussen die omgeving en het project.
Dan kunnen er veel zaken spelen tussen mensen. Wat er speelt is o.a. altijd afhankelijk van de fase waarin het veranderproces zit. Het boek “Met 10 versnellingen RESULTAAT” is hierbij een handleiding.
Centraal hierin staan de mensen die het normale dagelijkse werk doen, zij die klanten bedienen, zij die werken t.b.v. een andere afdeling, voor een manager etc.. Rode draad in de Cochin-approach is de eigen verantwoordelijkheid van de individuele mens voor zijn RESULTAATverantwoordelijkheid. Dus het resultaat dat hij levert aan het uiteindelijk resultaat dat de organisatie wil leveren. Dus de verantwoordelijkheid van de controller voor een opbrengstenoverzicht naar de manager die de performance van zijn accountmanagers wil volgen, van de afdeling verkoop naar de logistieke afdeling inzake aflevergegevens van een order, van de directie naar de lokale overheid inzake milieuwetgeving, van de chauffeur van de vrachtauto om een koelkast bij een consument af te leveren. Allemaal hebben zij RESULTAATverantwoordelijkheid.
Dat is in lijn met de veranderingen in de arbeidsmarkt. Die vereist dat mensen gespecialiseerde vaklieden zijn, of in moderne termen professionals zijn. Gevolg, hoe beter de omstandigheden voor RESULTAATverantwoordelijke professionals, des te beter zal die smering zijn. Immers professionals voelen hun verantwoordelijkheid. Hoe beter zij zich in die professionele rol “lekker” voelen, de te beter zal die smering zijn.
Dat vereist een andere manier van sturing geven, dus het besturen van (verander)processen. De traditionele manier van sturen is top-down en een al dan niet uitgebreide en gedetailleerde werkverdeling met richtlijnen en procedures. Dat is opgedragen werk doen volgens een welomschreven taak. Dat maakt dat mensen in een wachtstand komen. Zij wachten op de manager die hen aangeeft wat zij dienen te doen.
Die verandering qua sturing leidt tot een veranderingsproces. We zijn met zijn allen verleerd op een professionele manier te werken. Dat is niet alleen zichtbaar op de werkvloer, maar ook daarbuiten. Ons leven hangt aan elkaar van regels en richtlijnen, wetten en economische doelen. We zijn in een vast leef en werkpatroon gekomen.
Cochin-approach noemt die karrensporen. Daaruit komen. Dat is niet zomaar even de knop omdraaien en zeggen dat je een zelfsturend resultaatgedreven team bent. Het realiseren dat mensen (zowel managers als uitvoerenden, de vaklieden) écht RESULTAATverantwoordelijkheid krijgen en nemen en op die manier (verander)processen worden bestuurd is echt een stevig, vaak taai veranderproces.
De Cochin-approachgroep wil elkaar helpen inzicht te geven welke aspecten, hoe aan te pakken, wat dan te doen. Met anekdotes elkaar informeren wat goed en wat fout gaat. Altijd gericht om elkaar te helpen te leren, te leren uit ons eigen karrenspoor te halen. We laten achterwege af te geven op hoe stom anderen het wel niet doen. Immers haal eerst de splinter uit je eigen oog voordat je over de balk in de ogen van de ander begint.
Cochin-approach heeft twee kanalen om met elkaar informatie te delen. De eerste is de maandelijkse nieuwsbrief, t.w. “de Stroomversnelling”. Het gaat globaal in op dit veranderproces. In de Cochin-approachgroep gaan we dieper in op bepaalde aspecten van dit proces. DOE JE MEE, wedden dat jij ook wat in te brengen hebt, je eigen ervaringen, je eigen leerproces? Ben reuze benieuwd!
