Gisteren hoorde ik op het NOS-journaal dat Nederland op de zesde plaats staat van een onderzoek door de VN naar de gelukkigste landen in de wereld. In datzelfde journaal werd even later verteld dat het voortdurend onder stress staan grote invloed heeft op je hersenen. Er werd verteld over het voortdurend stress hebben over het hebben van schulden. Stress kan veroorzaken dat het delen van de hersenfuncties in de neocortex uitschakelt. Dat zijn de hersenen dat cijfers, taal opneemt en zorgt dat we concrete zaken goed op een rijtje krijgen. Daarmee overzien we dingen, zijn we in staat onzekere gevoelens in onszelf te reguleren, onze emoties en gevoelens te managen. Het uitschakelen ervan leidt er bijvoorbeeld toe dat post niet meer wordt geopend. Daardoor aanmaningen niet meer worden gezien en de schuldenproblematiek alleen maar groter wordt. Het maakt de mens steeds onzekerder
Stress beïnvloedt ons handelen, met name onze interne besluitvormingsprocessen. Immers we beslissen praktisch alleen op basis van onze emoties. Klare cijfers kunnen die emoties wel een bepaalde richting op sturen. Dat is handig, het maakt bijvoorbeeld mogelijk dat zelfreflectie beter in onszelf uit de verf kan komen.
We worden overspoeld door onderzoeken en resultaten en adviezen over stress en gelukkig leven. Paul Witteman spreekt van de geluksindustrie. ZO is er een stress-onderzoek onder ruim 300 werkende mensen. De resultaten ervan gaven aan dat meer dan de helft van de werkenden in Nederland stress ervaart bij het werk dat ze doen.
Werkdruk is de grootste boosdoener. Een onderzoek wijst voor 30% de te hoge werkdruk als oorzaak aan van stress. De combinatie van privé en werk is een goede tweede met meer dan 20%. Agressie, discriminatie en pesten heeft met 12% de bronzen medaille. Oh ja, en er is ook een groep van mensen (35%) die geen stress op het werk ervaart.
Dan hoor je mensen zeggen van dat het weekend of de vakanties er zijn om je te kunnen ontspannen. Wees eens eerlijk, is dat echt zo? Wat dacht je van de agenda’s van velen. Zaterdag met de kinderen naar de sportvereniging. Boodschappen doen, huis schilderen, bedenken wat je ’s-avonds gaat eten omdat er vrienden op visite komen, voor sommigen drie keer naar de kerk, dan nog zelf met de wielerclub 25 km fietsen (terwijl de dokter je geadviseerd heeft om dat niet te doen) en dan ook nog om het uur je e-mails bekijken. En je mag natuurlijk facebook niet missen. En als je op een cursus bent, dan gelijktijdig je e-mails beantwoorden (want je kan toch 2 dingen tegelijk doen?). Dit gebeurt niet alleen in het weekend, ook op vakanties gaat de laptop mee, ben je bereikbaar.
Waar gaat het nu om in dit verhaal. Juist ja, de invloed van stress op ons handelen, op onze manier van doen. Die manier van doen is ons niet aangeleerd, het is aangeboren en biologisch. Dat zit in ons en zit in onze gevoelens en emoties, dus het is NIET in ons denken. Daarnaast hebben we door al onze ervaringen, bloedneuzen die we hebben opgelopen allerlei emoties in ons wezen opgeslagen. Helaas is het zo dat die emoties een dikke laag zijn over ons natuurlijke manier van doen. Die dikke laag is basis voor ons handelen. Dat is ons zichtbaar aangeleerd gedrag.
De stress beïnvloedt ons denkhoofd omdat het hersenfuncties uitschakelt. Onze emoties krijgen de overhand. We worden bang, we gaan doen zoals het hoort, we zeggen ja en doen nee, we worden struisvogel (kop in het zand steken) en alle andere gedragingen die onze ongeremde emoties als voedingsbodem hebben. De stress schakelt onze regulator uit en daarmee groeit de onzekerheid in ons. Dat kan onnatuurlijk handelen veroorzaken. Vandaar de oproep van Cochin-approach om bij het besturen van ons dagelijks handelen zo veel als mogelijk ons te laten leiden door ons natuurlijk handelen vanuit onze eigen kracht.
