Vooruitgang is één van de werkelijkheden waarin we heilig geloven, die ons moderne wereldbeeld bepalen. Onze levensomstandigheden moéten altijd verbeteren.
Zo hoort het.
Daarmee is vooruitgang ook één van de bronnen van de existentiële crisis waarin we verkeren. Veel meer dan alleen een ecologische crisis in de vorm van klimaatverandering en ineenstorting van biodiversiteit, verkeren we steeds nadrukkelijker in een identiteitscrisis. Het lukt ons niet langer om ons wereldbeeld en mensbeeld – en daarmee ook ons zelfbeeld – intact te houden.
Zo ook vooruitgang.
Als er iéts kenmerkend is voor de komende periode is dat ons leven niét beter gaat worden. De ecologische crisis gaat een enorme ontwrichting veroorzaken. En die ontwrichting gaat de vanzelfsprekendheid van verbetering tot op het bot slopen. Dit is natuurlijk een onacceptabel ongemakkelijke waarheid. Daarom zien we momenteel ook zoveel mensen hun toevlucht nemen tot gemakkelijke onwaarheden. Vooral de groene groei-sprookjes van het ecomodernisme vinden gretig aftrek. Ze stellen mensen in staat om zelfs in de ecologische rampspoed tóch kansen te zien. Technologie gaat ons redden. Mogelijk gemaakt door vooruitgang. Ecomodernisme stelt mensen in staat om vast te blijven houden aan hun heilige geloof en dús hun identiteit; de mensheid is fantastisch bezig en het gaat alleen maar béter worden…
Persoonlijk kijk ik het beest liever in de bek en bereid ik me voor op achteruitgang. Het wordt zwaar. Heel zwaar. Oncomfortabel. Wat mij betreft wordt rouw de allerbelangrijkste vaardigheid van de komende decennia; het tijdperk van verlies…
Dank: Kees klomp
