Klaar. Na alle zwoegen. Vooruitgang en terugval. Iedere keer weer.

Vandaag ging A. voor de laatste keer weg na ruim 3 jaar. Wat ooit begon als een paar keer Engelse bijles voor het doorgronden en toepassen van grammaticale kneepjes, werd steeds vaker flinke discussies over het leven en over ondernemerschap. Met voertaal Engels.

Nu zit A niet gemiddeld in elkaar. Zowel bovenmatig intelligent en doortastend als leeruitdagingen. Waardoor het formuleren van zijn gedachtegoed zodat een ander het kan volgen, soms een pittige opgave is. Gelukkig (en dit heb ik ondertussen vaker gemerkt) ontwikkelen sommige mensen die veel tegenvallers tegenkomen, daardoor enorm veel wilskracht en daadkracht. Zo ook bij A.

Wat heb ik een hoop geleerd van A! Vooral na de vragen, waar ik vanbinnen dacht “Snap je dat nog niet? Hoe moet ik dat in hemelsnaam uitleggen?” En een geduld dat ik soms ergens vandaan moest halen!

Steeds weer ging ik bij mezelf te rade, wat ik nog meer kon doen om dingen te verduidelijken en om hem te prikkelen. Zo ontstonden ideeën en aanpakken die ik nu bij meer mensen kan toepassen. Een verrijking van mijn repertoire.

A is gepest op school. Zelfs nu, zoveel jaar later, heeft hij er soms nog last van. Ook dit heb ik vaker ervaren. Het zelfbeeld dat hierdoor ontstaat heeft deukjes. Soms maak ik volwassen mannen mee die huilen als ze erover praten. En vervolgens hun excuses aanbieden en weer erover zwijgen. Want niemand mag het weten.

Wat een verkwisting van talent als iedereen zijn of haar deukjes moet verbloemen of verbergen.  Het zijn juist de deukjes die ons uniek maken en die ons helpen groeien.

Kunnen we niet wat meer deukjes op de werkvloer gebruiken? Komt de kwaliteit van het werk vast ten goede.

redactie: Lynn Coleman