Weerbarstigheid heeft o.a. te maken met duidelijk zijn en dat met respect voor de ander. En waar draait het dan uiteindelijk om? Juist ja om jezelf.

Neem het geval dat een goede collega je uitnodigt voor een feestje. Je kijkt in je agenda en komt tot de ontdekking dat je eigenlijk geen tijd hebt. Of dat feestje trekt je eigenlijk helemaal niet aan en je wilt die collega niet voor het hoofd stoten. Of wat anders. Je manager wilt hebben dat je op zaterdag naar kantoor komt omdat dan iedereen beschikbaar is voor een of ander onderwerp. Echter dat onderwerp had met gemak ook door de week behandeld kunnen worden. Ga je dan naar die vergadering? Of nog wat anders. Op de dag dat je vrouw naar haar vriendinnenavond wilt, is er een heisessie georganiseerd. Uiteraard wordt dat afgesloten met een etentje waar het nodige wordt gedronken. Wat doe je dan?

Vaak zijn in dergelijke situaties de excuses niet van de lucht. Uit mijn eigen praktijk: “sorry ik moet oppassen, de kinderen kunnen niet alleen thuis zijn” (alleen die kinderen waren wel ouder dan 15 jaar). Of “er is een bestuursvergadering van de tennisclub en dan wordt mijn rapport besproken. Ik kan dat niet missen”. Nu was ik lid van het bestuur alleen die vergadering was niet op die dag. Ook heb ik meegemaakt dat ik op één avond naar drie feestjes ging.

Ja echt, ook ik leer. Stop met jezelf te verloochenen. Stop met jezelf in allerlei standjes te wringen om iedereen maar een plezier te doen. Stop met de waarheid geweld aan te doen. STOP hiermee.

Het is helemaal niet nodig oom een waslijst van redenen te geven waarom je elkaar niet kan ontmoeten. Het is onzin om je agenda te richten naar die van een ander. Het is flauwekul een of ander verdrietig verhaal op te hangen om maar bij de kinderen te zijn. Het is nonsens om een andere afspraak te verzinnen om maar niet bij die vergadering op de zaterdag te zijn.

Het heeft geen zin om uit te weiden of je in kronkels te wringen. Ja of nee, geef gewoon antwoord. Het is echt niet nodig je verplicht te voelen jouw antwoord uit te leggen. Echt het is overbodig om jezelf te verdedigen over wat je doet of wilt doen. Je hoeft je niet te verontschuldigen of dingen die je doet te rechtvaardigen.

Jij hebt het recht je eigen leven te leiden. En voor je eigen gemoedsrust en eigen gezondheid heb je eigenlijk de plicht je eigen grenzen te stellen en die te bewaken. Als je dat doet, dan zal je merken dat je van anderen steeds meer respect krijgt.

Hoe zit dat nu met weerbarstigheid? Het gaat er uiteraard niet om dat wanneer je grenzen stelt, anderen al dan niet bewust benadeeld. Iedere situatie is anders en dus is dat altijd een afweging. Wil je de ander wel ontmoeten, wil je wel deelnemen aan die vergadering, maar op een tijdstip die je beter past, bied dan een alternatief. Zeg dus niet “dan kan ik niet”. Geef dan aan “dan kan ik niet, maar wel op een andere dag en tijdstip”. Ook een mooi alternatief is dat jij een volgende keer de uitnodigende partij bent. Dan kun je het goede voorbeeld geven om gezamenlijk tot een afspraak te komen.

Juist die duidelijkheid maakt, dat mensen niet gaan interpreteren, zo van “god die wil iedereen maar te vriend houden”. Of “aan haar heb je niets, die zit erbij en is al bezig met een andere afspraak”. Of “die heeft altijd wat, die onttrekt zich aan alles”. Het zijn juist die interpretaties die kunnen leiden tot weerbarstigheid. Stop daar dus mee. Wees duidelijk, trek grenzen, durf nee te zeggen. En door overleg houd je rekening met de ander. Zo help je jezelf en ook anderen. Dat maakt het samen-werken een stuk soepeler.