Het was een maandag een week voordat de Stroomversnelling zou moeten verschijnen. Ik wist welke vaartips ik zou gaan schrijven,. Ik rechte m’n rug zette mijn vingers op het toetsenbord.
Het zat al dagen in m’n hoofd. Ik tikte de eerste zin, t.w. “De volgende vaartips”.
Zo dat was gelukt!
Ik maakte het bold.
En ik centreerde het.
Of zou ik de titel wat meer woorden geven? Leuk om daar echt even de tijd voor te nemen. Heel belangrijk ook. Zou een andere zin meer lezers trekken? Hoe doen ze dat bij MT/Sprout eigenlijk?
De eerste zin. Welke tips wil ik opschrijven? Er kwam niets. Of toch wel, er kwam iets, maar dat was foeilelijk, ik geselde de deleteknop.
Eerst koffie. Even checken of ‘t weekend droog blijft. Dat zou lekker zijn. En wat is het weer in Italië? FF kijken op de site van Toscane. Wat een heerlijk beeld. Die mooie kleine dorpjes, dat landschap.
Dan komt er ineens een belangrijk vraag omhoog. Een wezenlijke vraag die nu beantwoord moet worden.
Wat is het tijdsverschil tussen San Francisco en New York eigenlijk? Ik zag dat het verschil best wel groot was en dat het ook best wel langer vliegen was. Interessant. Dit moet tot op de bodem uitgezocht worden. Immers drie jaar geleden had ik dat uitgezocht omdat ik toen naar Hawaii moest vliegen en toen wilde weten hoe laat ik in Washington zou landen. Ik begreep het toen al niet, nu nog minder, dus uitzoeken.
Een paar uur later: 8 zinnen en 2 vaartips verder. Buiten hoor ik een hond. Ik loop naar ‘t raam, is het de buurvrouw? Ho, ho. Terug naar m’n laptop.
Ik las wat ik had geschreven. Wat een drama. Ik google een concept wat leek op wat ik nodig had. Bestudeer het concept en volgens mij was dat okay. Dit heeft met mijn ding te maken. Ik ben aan ‘t werk, ik ben al 13 minuten aan ‘t werk.
Maar toen, vreemd, zat ik ineens op NOS.nl. Hoe kwam ik daar? Wie had die URL ingetikt? Ik niet, dat weet ik zeker. BIZAR!
En hoe kom ik nu op LinkedIn? Ik zie een update van een 1e lijns connectie die coronaprotesten verheerlijkt. Wat een onzin. Waarom doet die dat? En waarom gaat het dan altijd over Rutte die voor de zoveelste keer de plank misslaat. Dat weten we nu wel, en waarom dan steeds maar weer erop terugkomen.
Ik klikte LinkedIn weg en youtube ‘Once upon a time in the west’. Muziek waar ik niet genoeg van kan krijgen. Sla deze kopie van die film ook op bij mijn playlist.
HO! STOP!
‘Roland. Zo wil je het niet!’
Er moet een moment komen dat je voelt: dit wil je niet. Dit is helemaal kut.
Ik zou je graag willen zeggen en het zelf willen weten hoe je dat moment nu instant kan creëren. Het kwam ineens en waarom niet een week of drie eerder?
Ik weet het niet, zoals ik niet goed weet waarom het mij ooit lukte om te stoppen met roken. Toen wel, terwijl ik daarvoor al talloze keren een half pakje Gauloises had weggegooid.
Het eerste wat ik deed was ferm vaststellen dat waarin ik nu zat niet wilde. Qua nikserigheid, maar ook de situatie qua hoe ik mijn leven invul.
De rest van mijn leven achter een laptop en stukkies schrijven is net te weinig. Ik moet iets bij organisaties doen. Iets live met mensen en om de rotzooi daar uit de chaos te trekken.
Als ik dat wil realiseren gaat dat alleen lukken als ik er misschien wel 500 uur aan besteed. Het begon me weer te dagen dat alleen dit geschrijf achter de laptop gewoon geen optie is. Geen optie. Ik heb meer nodig
En nogmaals, ik weet niet hoe je dat moment dichterbij kan halen. Misschien moeten we daarin accepteren dat we mensen zijn.
Ik vroeg me af hoe ik in zo’n negatieve spiraal terecht was gekomen. Hoe ik mijzelf weer terug kon vinden. Op de een of andere manier zat er een weerstand in mijzelf al die gedachtespinsels die mij weerhielden te werken waar het mij echt om ging.
Ik zette mijzelf een heldere spiegel voor en zocht boeken en trainingen die ik inmiddels had gevolgd. Ik vraag mezelf af hoe ik het wil, wat ik wil maken. Die vragen stellen en dan antwoord geven. Dat is al echt beginnen. Doen.
Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Zo wat gesprekken met goede bekenden verder, merk ik dat zij mensen zijn die echt willen spiegelen. Machtig mooi dus. Het thema van mijn werk is dat wat écht speelt op de werkvloer. Dat is echt anders dan wat wordt gedacht in de directiekamer, achter het bureau van een staffunctionaris.
Stel dat je geen antwoord op zo’n vraag weet of voelt komen, graaf dan ajb verder, want geen antwoord is geen optie.
Wat altijd troostend werkt is dat je dan lezend over de weerstand er achter komt dat IEDEREEN DIT HEEFT. Dat waar je mee bezig bent, waar je aan gehecht bent, leuk vindt te doen, dat werk is vaak hard werken. Je doet het vaak niet met twee vingers in je neus. Onzin. Vaak zweten en doorzetten.
En zo doende ben ik inmiddels stappen verder en vooral ben ik mijn dagen zoveel zinniger aan ‘t besteden. En nu worden ook de andere zaken die me bezighouden zoals BBB, stikstof en Italië net wat minder belangrijk. Dingen waar je eigenlijk maar beperkt controle op hebt, maar die bij verveling heel belangrijk worden.
Een uurtje geleden zag ik mijn mobiel oplichten. Berichten over een onverwacht bezoek die overmorgen zal komen. Ik voelde de neiging om meteen te reageren. Ik pakte mijn mobiel, voelde de neiging, en liep naar de bank om ‘m daar neer te leggen. Ik schonk een kop koffie in en kreeg een nieuw idee om de vaartips van de Stroomversnelling goed in te vullen.
En welke plaatsen het TV-programma “De Mol” heeft bezocht in Toscane? Toch lekker om ff te vertellen dat die super mooi zijn!!
En ga nou niet meteen googlen wat die plaatsen zijn!
Ik las dus laatst een mooi artikel met de volgende kop “Niemand draalt zo mooi als de hoerenloper voor hij op zijn bestemming is”. Jas open, jas dicht, een steentje dat dringend dient te worden weggeschopt, een blik op zijn horloge, een tuur op zijn mobiele telefoon, jas open, jas dicht. Ben jij zo’n dralende hoerenloper?
