Zo is het nu eenmaal, dat moet je maar accepteren. Heb jij ooit ook iets dergelijks te horen gekregen? En wat deed je toen? Accepteren en loslaten zijn begrippen en vooral vaardigheden die één van de moeilijkste uitdagingen in het leven zijn. Het is wel één van de belangrijkste vaardigheden die je jezelf eigen kunt maken. En vooral, het zijn vaardigheden die extreem belangrijk zijn in jouw persoonlijke ontwikkeling (en natuurlijk die van je collega’s). Het accepteren van jezelf, anderen, gedachten, gevoelens, loslaten van overtuigingen en opgedane emoties en situaties geeft rust, geluk en grote mate van voldoening. Vind je het lastig om met verlangens, ongenoegen of pijnlijke emoties om te gaan? In deze en die van de volgende week  blog leer je alles over accepteren en hoe je daar in vijf stappen beter in wordt.

Wat is acceptatie?

Om te begrijpen wat acceptatie is, moet je eerst weten wat het niet is.

Acceptatie is iets anders dan opgeven en jezelf overleveren aan een houding van passiviteit en het-maakt-me-allemaal-niets-meer-uit.

Wanneer je iets accepteert, ben je juist moedig en actief. Je toont compassie voor jezelf.  Acceptatie betekent niet dat je datgene wat je accepteert leuk hoeft te vinden. Het betekent niet dat je je erbij moet neerleggen of er ‘vrede’ mee moet hebben. Je hoeft je angsten, eenzaamheid, moeilijke relatie(s), overgewicht, gebroken hart of onrecht dus zeker niet prima te vinden. In plaats daarvan kies je ervoor om de pijn er te laten zijn voor wat het is.

Is pijn een keuze?

Je geeft ruimte aan onaangename emotionele sensaties. Je staat jezelf toe om te zijn zoals je bent en om te voelen wat je voelt, ook al voel je schaamte of angst. Deze vorm van emotionele moed, neemt de pijn niet weg, maar vermindert wel het onaangename gevoel dat met verdrukking van emoties gepaard gaat. Je kunt je pijn accepteren of afwijzen. Dat is een keuze. Wanneer je pijn afwijst, zal hij versterken. Als je hem accepteert en doorleeft zal hij natuurlijk zijn weg vinden, zijn plaats krijgen en weer verdwijnen.

De oorzaak van jouw lijden

Volgens het Boeddhisme is het verlangen naar een andere realiteit datgene dat jouw lijden veroorzaakt. Wat ligt er in de diepe emotionele gronden van elk mens verscholen? Schaamte, een gevoel niet goed genoeg te zijn, zelfafkeer? Je ouders, leraren en de maatschappij vertellen je regelmatig dat je anders moet zijn, subtiel en soms minder subtiel. Je mag eigenlijk niet boos worden, emoties tonen is toegestaan, maar wel binnen bepaalde kaders. Je moet wel goede cijfers op school halen, en liever niet met je eten spelen enz.

Als je niet krijgt wat je wilt, als het leven niet gaat zoals je wenst, voel je pijn. Waarom? Omdat het voor jou een ‘bewijs’ is dat je niet goed genoeg bent. En daar verzet je jezelf tegen. Je verzet je eigenlijk tegen alles wat je pijn geeft. Maar het negeren van de pijn vergroot je lijden alleen maar. Volgens Carl Jung komt het  lijden dan ook voort uit “our unlived life – the unseen, unfelt parts of our psyche”.[1] Dat gedeelte van jouw innerlijke leven waarvan je verwijderd bent geraakt.

Hoe vaak steek jij je kop in het zand om maar geen slecht nieuws te hoeven horen? Hoe vaak grijp je naar de alcohol om pijnlijke gevoelens te onderdrukken of bepaalde gemoedstoestanden te manipuleren? Hoeveel manieren heb jij ontwikkeld om te ontsnappen aan het fundamentele gevoel dat je niet goed genoeg bent? In principe zijn er drie strategieën om je pijn te ontlopen. Vluchten, vechten of proberen te veranderen. Dat laatste doe je door te leren accepteren.

Je kunt je gevoelens gerust een tijd lang ontlopen, totdat je je realiseert dat het accepteren van de pijn je minder laat lijden dan je verzet ertegen. Aan jou de keuze. Of je accepteert je pijn, afwijzing, ziekte, verlies. Of je creëert nog meer lijden – voor jezelf en voor anderen – door er alsmaar tegen te vechten.

Volgende week gaan we in op het leren van accepteren.

Dank Albert