Mensen die in een organisatie werken willen zelf lekker kunnen werken en dat in een omgeving waar het allemaal soepel verloopt. Iedereen wil dat, klanten, managers, directies, mensen die het feitelijke werk doen voor de klant.

Dan is er een uitdaging. Al die mensen staan dagelijks voor de vraag “hoe de waan van de dag en al die veranderingen te combineren en dan ook nog een goed resultaat voor de klant opleveren”.

Die vraag beantwoorden, daar gaat het om bij veranderingen. Dat onbeantwoord laten leidt onherroepelijk tot lastige projecten en WEERBARSTIGE organisaties. Dat is volgens mij de kern van de bedroevende resultaten van veranderprojecten.

Kan het anders? Volgens mij wel.

Ons denkhoofd zit ons in de weg. In ons denkhoofd zit een vast denkpatroon. Dat denkpatroon is bij ieder individueel mens vast en anders. Het ‘anders zijn’ zit in onze individuele emoties, gevoelens, passies en ambities. Die voeden dat vaste in ons denkpatroon, dat ik “karrensporen” noem.

Dat patroon hoor je terug in uitspraken als “mensen willen niet veranderen”,  “er heerst hier een 9-5 mentaliteit”. Of ook dat managers er tegenop zien om naar mensen toe te gaan omdat er dan wel negatieve opmerkingen zullen worden gemaakt. Of dat projectmanagers er tegen op zien tegen al die weerstand die ze verwachten. Er zijn nog veel meer van dergelijke opvattingen.

Ik draai het om. WEERBARSTIGHEID hoort bij veranderen, het is juist een goed teken. Wij met z’n allen hebben organisaties zo enorm ingewikkeld gemaakt dat ze zijn verworden tot een complexe kluwen van mensen én processen én hulpmiddelen én ICT. Het complexe aan die kluwen maakt organisaties WEERBARSTIG. De motor in dat weerbarstige is de mens. En dan komt ons eigen mensbeeld om de hoek kijken. Is zij produktiefactor of een organisme van vlees+bloed+gevoel? Voor mij is dat het laatste waarbij dat gevoelsaspect (zoals emoties, gevoel, ambities, passies ea) meer dan 80% van het mens-zijn bepaalt.

Klassieke aanpakken voor verandermanagement vermijden dat WEERBARSTIGE. Dan wel, ze gaan dat bestrijden met allerlei technieken, methodes, met name die welke wetenschappelijk in laboratoria-situaties zijn aangetoond.

Ik neem een andere weg. Dat klassieke  gedrag vermijdt, veegt het werkelijke vraagstuk onder het vloerkleed. Dat gedrag is volgens mij de reden van de teleurstellende resultaten van projecten.

Ik pak WEERBARSTIGHEID juist op! Het draait om de benadering van mensen. Ik baseer mij op die 80% en neem dat als uitgangspunt. Daarover maak ik samen met een collega maandelijks een informatiebulletin. Daarin staan vaartips om met die WEERBARSTIGHEID om te gaan. Hier volgen een paar vaartips:

1. Iedereen is anders. Vraag hem altijd de reden van zijn manier van doen.
2. ‘Waarom’ en ‘Hoezo’ vragen zijn rechtbankvragen. Pas ermee op. Vaak voelt de ander dat als een veroordeling terwijl jij juist de ander wilt begrijpen.
3. Irritaties horen erbij. Als jij irritaties hebt, is er altijd een emotie van jou daarin. Wees daarvan bewust.
4. Ga nooit varen op asfalt. Zorg dat je je collega’s eerst echt inspireert om samen met jou ergens aan te werken.
5. Think Big, Start Small. Iedere kleine stap is er 1.
6. Volle kracht vooruit doe je pas in open water, op volle zee. Niet wanneer je vertrekt uit de haven.
7. Voed je zo veel als mogelijk met positieve kennis, literatuur en informatie. Dus dat wat juist positief met die menselijke maat omgaat. Daarom publiceer ik samen met mijn collega Lynn Coleman maandelijks het informatiebulletin “De Stroomversnelling”!

Meer van mij weten? www.rolandboukema.nl Link dan door naar de website en meld je aan voor “De Stroomversnelling” of wordt lid van de LinkedIngroep “Cochin-approach” daarop publiceren Lynn en ik iedere week zo’n positieve post.