Eindelijk, na jaren en vele bezoeken was het de accountmanager gelukt een lucratieve prospect als klant binnen te halen. De contracten waren getekend en met veel haken en ogen toch nog in SIEBEL opgenomen. Kort daarna doen er wat rare geluiden de ronde over de klant. In de Telegraaf zou hebben gestaan dat de eigenaar van het bedrijf vroeger betrokken was geweest bij de kraakbeweging.
Nu wil het verhaal ook dat hij een oude herenboerderij had gekraakt en dat hij in verband wordt gebracht met hennepteelt. De manager vraagt zijn intern accountmanager een en ander te onderzoeken. Nu kan deze interne man wat minder goed overweg met de extern accountmanager. Hij vraagt de klant om naar het kantoor te komen om nog wat contractuele zaken af te handelen. Hij roept zijn collega er niet bij. Wel vraagt hij de manager bij het gesprek aanwezig te zijn.
De interne accountmanager was zeer gebrand op resultaat. Hij zou het wel eens eventjes uit de klant krijgen. De klant staat echter in de stand dat er nog wat kleinere zaakjes te regelen zijn en is overdonderd door de felle manier van “aan de tand voelen” door de intern accountmanager. Na drie minuten staat de klant op en beëindigt het gesprek en loopt weg. “Wat doe je nu” vraagt de manager, “je valt de klant gewoon aan en je weet nog niets van hem”! “Ja” zegt de intern accountmanager, “da’s toch logisch, het staat zelfs in de Telegraaf, dan ga ik toch niet vragen of het allemaal klopt wat er staat”. Gelukkig voor de Ransabin-organisatie, was dit een gesprek in een rollenspel voor gespreksvaardigheden.
