Onze kleinkinderen hadden we lekker gemaakt om de zondagmiddag zelf koekjes bakken. Heerlijke havermoutkoekjes, koppie thee en puzzelen. ’s-Ochtends lagen de rozijnen een half uur in water te weken, toen we ontdekten dat er geen geplette havermoutvlokken meer waren. Potver%^&. Een rits van gedachtes schoten door ons hoofd. Vergeten om havermoutvlokken te kopen. Oenen die we zijn! Hoe konden we nu zo dom zijn? Weg koekjes. Weg mooie middag. Boos. Zelfverwijt.
Onze kleindochter redde ons. ‘we kunnen toch ook koekjes bakken met de muesli?’
In onze ondernemingen maken mensen, ook ik dus vaak afhankelijk van de uiterlijke gebeurtenissen. We hebben een activiteit in ons hoofd en die lukt niet. Een fysieke afspraak duurt veel langer. Klant X belt niet terug. Leverancier Y wil niet met ons samenwerken. En zoals mij een paar maanden geleden overkwam ‘Nee, Roland, we zien als groep jouw projectvoorstel niet zitten.’ Een aantal maanden werk voor noppes. Allemaal gebeurtenissen die je vaak wel wat te vertellen hebben, maar niets te maken hebben met het wel of niet halen van je doel.
Dat doel zit al in je. Dat ben je. Je bent die adviseur met een nieuw organisatie model. Je bent die échte ambachtelijke slager. Jij bent die loods en sleepbootkapitein die dat lastige project met dat dat gloedje nieuwe product met succes in de markt kan introduceren. Nu al. Ja, je moet het nog worden, maar tegelijkertijd ben je het al. Je kan het zelfs voelen. Dat betekent niet dat we arrogant worden, of dat we in een illusie gaan leven. Nee, innerlijk weten we het gewoon en nu moeten we allerhande acties ondernemen om dat ook te worden. Het is dus belangrijk om met dit weten contact te blijven houden. Je startmanifest is hier een goed instrument voor.
Mijn kleindochter herinnerde mij eraan dat een mooie middag in mij zit. Ook al was de oven kapot gegaan, ook al hadden mijn kleindochters geen zin in puzzelen gehad, als ik de mooie middag al ben, dan komt ie er. Uiterlijk wel heel anders dan ik gedacht had misschien. En in dit geval zelfs beter. Want die mueslikoekjes smaakten beter dan mijn favoriete havermoutkoekjes!
Tijdens de financiële crisis van ca 2008 zat ik zonder opdrachten. Ondanks mijn waslijst aan opleidingen, certificaten en diploma’s en ervaringen lukte het maar steeds niet. Hoe kon dat nou?? In die tijd las ik een artikel van een conculega die in dienst was van PWC (een zeer gerenommeerd adviesburo). Hij was op intake geweest en de mogelijke opdrachtgever had hem gevraagd wat jij voor hem kon betekenen. Nou dat was nogal wat en hij somde zijn lijst met opleidingen en uitgevoerde projecten op. De opdracht ging aan zijn neus voorbij. De opdrachtgever had iemand gekozen die probleem kon oplossen. Die mens kon et zijn kennis en kunde en vooral ervaring aantonen dat hij dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Dat heeft mij aan het denken gezet. Ik was er al. Mensen helpen bij lastige veranderprocessen die vastzitten, waar veel belangen bij zijn betrokken of die gloedje nieuw zijn. Anders niet. Dat deed ik al toen ik nog op de speeltuin in Rotterdam speelde en doe ik nog steeds.
