Dingen voor elkaar krijgen, dat is de rode draad in mijn loopbaan. Tijdens mijn sabbatical heb ik eens geanalyseerd wat de kern was in dat “voor elkaar krijgen”. Dat was omdat ik dat doe met mensen en op basis van het menselijke. Dat heeft mij geen windeieren gelegd. Daar ben ik best trots op omdat ik vaak genoeg tegen hindernissen aanliep, bloedneuzen haalde en op m’n gezicht ging. Dingen gingen niet altijd zoals ik had gehoopt en verwacht. Mensen waren niet altijd aardig en wilden niet altijd meewerken. Sommigen maakten misbruik van mij. Dan kreeg ik te horen “dat hoort nu eenmaal bij het spel”. Ik kreeg vervelende vragen of nare opmerkingen op mijn bordje. Ik moest soms een tijd lang duwen en trekken voordat er iets in beweging kwam.
Enkele edities van de Stroomversnelling terug vertelde ik over een gedicht van Vaclav Havel (de voormalige dissident van Charta 77 en president van Tsjechië). Zijn gedicht was de eye-opener die mij leerde dat dat doorzetten een duidelijke reden had, nl. mijn hoop. Vaak genoeg had ik ook gehoord dat ik een ras-optimist was, alleen dat was niet de reden dat ik doorging. Mijn hoop wel en dat is anders dan optimisme. Door al mijn ervaringen wist ik ook wel zeker dat de kans van slagen niet zeker was. Wat wel zeker was dat dat waar ik van overtuigd was, zinvol is. En dat dat zinvolle het belangrijkste was, niet het resultaat van al die energie die ik erin steek.
Dat voor elkaar krijgen met mensen en op basis van het menselijke kreeg een kreet, nl. menswaardig. Ik geloof er heilig in dat wanneer je met mensen werkt en zoekt naar hun individuele innerlijke kracht en op basis daarvan gaat samen-werken, dat je dan gouden resultaten krijgt. Enerzijds voor de organisatie maar vooral ook dat die mensen dan met hun innerlijke groei aan de slag gaan om zo een nog mooier mens te worden dan wat ze al zijn. Ik hoop dat die overtuiging meer algemeen goed wordt in organisaties. Die hoop, dat maakte heel duidelijk waar ik naar op weg was. Dat maakte dat ik mij door alle tegenslagen kon worstelen. Met geduld volhardde ik, ook al was het confronterend of eng.
Als ik naar mijn leven nu kijk, dan zie ik dat harde werk er elke dag in terug. Ik ben dankbaar dat ik mijn missie kan en mag leven en uitvoeren. Ik kan mijn dagen indelen zoals dat klopt voor mij. Ik doe het werk dat hoort bij mij en als ik ergens geen energie van krijg of geen plezier in heb, dan besteed ik het uit of doe ik het niet meer. Ik weet ook precies waar ik het wel en niet in ga volharden omdat ik weet wat belangrijk is.
Het is een reis die je in je leven en werk aflegt. Blijf daarom proberen en genieten van die reis. Uit ervaring weet ik dat er ontzettend veel mogelijk is, maar dat het wel nodig is dat je bereid bent om te doen wat de meeste mensen niet doen. Het is nodig dat je scherpt blijft op jezelf. Dat je niet na één keer proberen denkt: ‘Dit kan dus niet voor mij’. Je hebt niet altijd geleerd hoe je moet blijven proberen, hoe je volhardt en geduld houdt. Toen ik voorliep in je schoolgaande jaren heb ik te weinig oefening en coaching van docenten gehad om dat goed te leren. Ik was eerder een lastpak. In latere jaren heb ik een en ander met vallen en opstaan wel geleerd en mij eigen gemaakt.
Volharden is namelijk een vaardigheid die je alsnog kunt leren. Dit heb ik gedaan door onverwachte dingen die mij zijn aangereikt of waar ik tegenaan liep op te pakken. Vaak waren die dingen uitdagend. Door dat te doen deed ik moeite om iets te behalen en ook moest ik daardoor de nodige moeite doen. Ik kwam onderweg obstakels tegen die ik moest overwinnen. Wat ik daarvan geleerd heb is, dat je hoe vaker je obstakels overwint, des te meer je de vaardigheid van volharden ontwikkelt.
Het beoefenen van geduld is soms wat lastiger. Ik kan me irriteren als ik iets wil en ik ben afhankelijk van iemand. Vooral als die iets moet doen dat drie weken langer duurt dan ik zou willen. Daarom, richt je op het eindresultaat, niet op dat wat je ergert. Ik weet eigenlijk wel zeker dat juist geduld iets is wat bij de meeste veranderprocessen en projectmanagers ontbreekt. Meestal moet het resultaat er gisteren zijn. Want dan ervaren we positieve emoties, zoals geluk, dankbaarheid en tevredenheid. Echter processen, met name wanneer er meerdere mensen en vooral belangen bij betrokken zijn, dan zijn die menselijke processen bepalend voor de snelheid van het gehele proces. Ooit heb ik een gastcollege gehad met Jos Burgers. De deelnemers moesten voor hun werk een slogan verzinnen. Ik hoor nu nog de zaal lachen toen ze die van mij hoorden “Implementeren zonder verandermanagement: niet HEN veranderen, wel DOOR HEN LATEN verbeteren”.
Wat heb ik geleerd?
Ik heb mijzelf geoefend in mijn overtuiging dat wat ik wil en wens mogelijk is en dat het allemaal een kwestie van tijd is. We denken vaak te snel dat iets of snel geregeld is, of niet mogelijk is. Voorkom dat je bepaalde deadlines gaat koppelen aan je wensen. Think big start small, focus je op wat je elke dag kunt doen om dichterbij te komen.
Onderzoek altijd gedurende je reis waar je staat, wat je volgende acties zijn en of je nog op koers bent. Zo blijf je scherp op je eigen reis, kun je de dagelijkse voortgang zien wat ervoor zorgt dat je makkelijker je enthousiasme in leven houdt.
Zoek mensen die je inspireren en met die inspiratie ondersteunen. Door mensen te vinden die jou kunnen helpen met het bepalen van je volgende stappen, ga je die obstakels gemakkelijker trotseren. Zoek niet alleen die mensen, stel je vooral open voor hun wijsheden. Pak dat wat zij zeggen op en ga daar dan wat mee doen. Doe dat op jouw eigen manier. Dus ajb ga ze niet kopiëren!
