Een geducht wapen wordt ze genoemd: Brigitte Trogneux, de vrouw van de Franse president, die zei “zonder haar zou ik niet zijn wie ik ben”. Nieuw is het niet, die informele invloed van een first lady.
Het zgn. pillow talk is van alle tijden. Vrouwen hebben altijd al invloed gehad (en nog steeds) op hun partner. ’s-Avonds kom ik of mijn vrouw thuis met m’n hoofd vol werk. Wij zijn er dan voor elkaar om de kwestie waar we dan mee zitten van een afstandje te beschouwen. Die informele invloed is niet nieuw, ze wordt alleen steeds zichtbaarder. Dat maakt dat steeds zichtbaarder wordt dat er stereotype denkbeelden zijn over de pillow talk. En is het stereotype eraan de rol van de vrouw richting de man.
Dat laatste is het meest opvallende aan dat pillow talk, het is nooit andersom. Niemand vraagt zich af of de man van Angela Merkel – ze is getrouwd met scheikundige Joachim Sauer – haar van advies voorziet. En nooit werd afgevraagd wat prins Claus tegen koningin Beatrix zou zeggen als ze voor een ingewikkelde kwestie stond. We doen dat alleen bij vrouwen, omdat het strookt met ons stereotype vrouw.
Het stereotype denkbeeld
Bij vrouwen denk je aan verzorgend, emotioneel en uiterlijk (mooi) of vruchtbaarheid (moeder). Mannen moeten andersom juist rationeel, presterend en krachtig zijn. Die stereotypen zitten heel diep in onze hersenen geprent. We ervaren het als vreemd, als een man of vrouw uit zo’n rol stapt. Je ziet dat bij sterke first ladies, zoals Michelle Obama. Dat is zo’n vrouw. Alleen zij is niet slechts een vrouw met een mooi jurkje, maar dat ze heeft een opleiding, kennis en een mening. En dat draagt ze ook uit!
Ivanka Trump breekt ook met dat stereotype. Macron benoemt dat ook, die noemt zijn vrouw een belangrijke adviseur. Die beïnvloeding is er altijd geweest, ook inhoudelijk. Denk bijvoorbeeld aan Michelle Obama. Duidelijk wordt steeds meer dat de invloed van pillow talk en dus vanwege het stereotype beeld, de rol van de vrouw niet onderschat moet worden.
Het grote probleem bij stereotype denkbeelden en pillow talk is, dat het bij praten blijft. Juist die stereotypen maken dat de partner achter de president, achter die voorzitter, achter de schermen blijft, niet op de voorgrond komt. Juist dat kan dat patroon in het denken doorbreken, namelijk het denken van de charismatische leider die alles weet, die alles kan, niemand nodig heeft etc. Barack en Michelle Obama deden dat als echtpaar wel.
Stereotype denkbeelden zijn karrensporen. Dergelijke denkbeelden houden ons gevangen. Over die stereotype denkbeelden wordt over gediscussieerd, we hebben er een mening over. Echter voor het feit dat dit echt aangepakt moet worden, daarvoor zijn de ogen nog steeds niet geopend. Voor uit het karrenspoor van dergelijke stereotype denkbeelden komen is cochin-approach een prima springplank. Dat dient niet via de achterdeur te gaan. Met cochin-approach maken we serieus werk om beter om te kunnen gaan met de diversiteit in en van mensen. Juist die stereotype denkbeelden over mensen perken het menselijke in mensen in.
Het lijkt erop dat we met diverse moderne technieken dit probleem aan het oplossen zijn. Denk aan het toepassen van Agile. Echter steeds meer blijkt, dat dat toepassen van het “echte” menselijke in het werk eigenlijk onbespreekbaar blijft. Als we dat niet doorbreken, en niets doen, blijven mensen doen wat ze altijd hebben gedaan en resultaten boeken die er altijd zijn geweest. Welke resultaten? Ik doel dan bijv. op de > 70% bedroevende resultaten van veranderprocessen. Een ander karrenspoor zijn de 95% strategienota’s die in de onderste lade van het bureau verdwijnen omdat we opgeslokt worden door een ander karrenspoor, nl. de wan van de dag.
Hiermee een pleidooi om die karrensporen aan te pakken. Hiermee het advies om zelf eens te onderzoeken in welke karrensporen jij leeft, jij je werk doet.
Herplaatsing van 2013
