De grondoorzaak van de klimaat- natuur- en armoedecrises in de wereld, is een leiderschapscrisis. En sorry voor de confronterende boodschap, maar ook het (grote) bedrijfsleven en de financiële sector hebben gefaald. Hún activiteiten hebben de belofte van duurzame ontwikkeling mondiaal niet waargemaakt, met onomkeerbare schade als gevolg.
Net zozeer is een ongemakkelijke waarheid dat decennia managementonderwijs, MBA’s, executive education, business coaches, leiderschapsprogramma’s, meer onderdeel zijn geweest van het probleem, dan van de oplossing. Het managementonderwijs heeft ofwel aan crises bijgedragen, ofwel weinig aan de crises kunnen veranderen.
Natuurlijk zijn er echt wel (veel) inspirerende, duurzame businessleaders, die tegen de stroom in zijn gegaan. Hoe donker zou de wereld er wel niet uit zien, zónder hen?!
Het belangrijkste wat we nu moeten doen is waarderen en sturen op wat telt; de belangen van mens, maatschappij en natuur. Dat betekent binnen organisaties zelf echte winst en verlies meten en verbeteren, voor álle belanghebbenden. Maar net zo goed dat we de regels van het marktspel zelf veranderen; zoals boekhoud-, belasting-, bankregels. Van de bescherming van financiële groei, naar maatschappelijke bloei.
En managementonderwijs? Dat zou zich hier ook op moeten richten. En tot dat de regels veranderd zijn, moeten we onze kennis inzetten om impact ondernemerschap op te schalen; dat kán zeker ook binnen grote bedrijven en financiële instellingen. Al moeten we extreem kritisch zijn en geen tijd en middelen verliezen aan oude, behoudende professionals en bedrijven.
Dat oude zie je heel concreet terug in het belijden van de theorie dat als we iets willen, dat we dan duidelijk moeten maken dat iets urgent is. Mensen worden dan geconfronteerd met lijstjes waarin staat dat het wel heel slecht gaat met de onderneming, of met de winstgevendheid van een product etc. Echter deze vaak cijfermatige benadering werkt niet eigenlijk nooit. Die cijfers, feiten laten de mensen die het aangaan eigenlijk koud. Wat bij hen wel speelt is de reactie op die cijfers. Hoe interpreteren zij die wat gebeurt er intern bij hen als zij die urgentie-dingen zien.Weet je, ik heb diverse trainingen gevolgd Bij Anthony Robbins in de VS. Met name daar ben ik mij bewust geworden van hoe het intern bij de mens werkt. Die urgentiedingen, die cijfers dus, die komen terecht in de neocortex. Dat is de buitenste ring van je hersenen. Nu zijn er in de binnenkant van de hersenen ook ringen. Het zgn Limbisch systeem en het reptielenbrein. In deze ringen zitten al onze emoties, ambities, gevoelens, passies en overlevingsdrang. Het doet feitelijk NIETS met al die feiten en getallen etc. Daar nemen we echter wel alle (= 100%) van onze beslissingen. Keuzes die worden voorgelegd door urgentiedingen gaan we interpreteren. Dat gebeurt al in het limbisch systeem of het reptielenbrein. Interpretaties hebben alles te maken met die gevoelens emoties etc. Geld hoort thuis in de neocortex. Leven en overleven in het limbisch systeem en reptielenbrein. Duurzaamheid (ons leven dus), Impactondernemen dat als focus heeft het welbevinden van mensen in een ecologisch gezonde leef- en werkomgeving ook.
Het zou een reuzenstap zijn wanneer dat centraal zou worden gesteld in ons onderwijs, management trainingen etc.
Bewerking Michel Scholte (minister Nieuwe Economie
