In ons denkhoofd zit een vastgeroeste printplaat van ons economisch denken. Dat denken veroorzaakt een stroom aan verlangens die er vaak op neer komen dat we meer willen. Dat economisch denken noemt dat groeien. De groeidans is perfect tot het moment dat we gaan groeien om te groeien, dus wanneer groei naar meer de draad van ons leven wordt. Wil je dat? Of wil je graag bepaalde verlangens uit zien komen en ben je daarom bezig om bepaalde handelingen, activiteiten te doen. dan kies je dus voor dat waar jij voldoening uit haalt. Alleen wat is dat dan? en wat heb je nodig om dat te realiseren. Daarover gaat deze vaartips en de vaartips in de komende Stroomversnellingen.
Het lijkt her waarachtig op dat deze samenleving aan elkaar hangt van presteren. Het gaat om prestaties en die jagen we met z’n allen als idioten na. Hoezo,wat is daarvan de reden? Nu ben ik al vele jaren professioneel bezig met veranderingen, en ook heb aan die wedloop meegedaan. een van de dingen die ik in m’n enige burn-out heb geleerd, dat de prestaties die ik heb gehad mij zeker niet de voldoening hebben gegeven die je zou mogen verwachten. ondanks het feit dat ik al lange tijd wist dat het voor mij handig zou zijn om eens goed ervoor te gaan zitten over hoe ik wel bezig was, ging ik maar door. Steeds helderder is het geworden dat ik eigenlijk een soort van angst had voor de toekomst. En dat bracht mij stevig in verwarring.
Wat zou de oorzaak van die angst en verwarring kunnen zijn? In de meeste gevallen is er sprake van armoede, d.w.z. armoede die in je denkhoofd, door allerlei gedachtespinsels ontstaan. Wanneer je dus met geluk en voldoening aan de slag gaat is het handig om een na te gaan wat de armoede is die je bij jezelf herkent. Er zijn er drie die ik wil noemen:
- Beroepsmatige armoede. dat speelt wanneer je bv. te weinig succes hebt in je werk. of je zou bv willen weten welke kant qua werk u op moet en hoe u dat het beste kan natreven. Of het zou kunnen zijn dat jij emotionele steun uit jouw omgeving mist om jouw doelen te realiseren. Zijn dit soort dingen aan de hand, is het handig om uw “dansenproces”(zie hiervoor opzij te schuiven. Vaak is dat gebaseerd op koppigheid of trots. Laat dat los. Want trots weerhoudt ons vrijwel altijd om hulp te vragen. Mijn burn-out was een daverende leerschool.
- Intellectuele armoede. Ik ben in een tijd op school gegaan waarin docenten in meerdere vakken doceerden. Het was zeker in die tijd niet ongebruikelijk. Nu kan je je dat eigenlijk niet voorstellen. Het internet is zo’n grote informatiebron dat het logisch wordt dat mensen zich gaan specialiseren op één vak. Daarnaast gaan de ontwikkelingen op het wetenschappelijk gebied zo snel dat het docentschap in meerdere vakken niet vol te houden is. Je zou denken dat die oude instelling van docenten wel verdwenen zou zijn. Nou niets is minder waar. Kennis is macht was het adagium en voor velen van ons was dat belangrijk. Zelf heb ik daar ook aan meegedaan. De hoeveelheid kennis die ik in de loop der tijd heb verzameld is enorm. Bang dat ik niet alles wist en met iedereen en overal kon meepraten.
- Emotionele armoede. Ergens in 1998 schreeuwde ik “YESSSSS” door de zaal. Oh somebody got a breakthrough” brulde Tonny Robbins door de microfoon. En toen kreeg ik een donderend applaus van z’n 1.200 mensen die in de zaak zaten en bezig waren met de training ”Date with destiny” van Tony Robbins. Bepaalde gevoelens of emoties in mij waren aan de oppervlakte gekomen. Ik kon onder woorden brengen wat ik al jaren naar had gezocht en wat mij werkelijk bezighield in dit leven en in mijn werk. jarenlang was dit onder de oppervlakte gebleven. Die armoede heb ik toen ontdekt en sinds die tijd ben ik daadwerkelijk mee aan de slag gegaan. Oh ja, het draait om één woord “bewegen”. dat is iets en jaren later heb ik er zelfs een boek over geschreven.
- Het is essentieel dat je je eigen nood erkent. Wil je daadwerkelijk voldoening gaan voelen, gaan ervaren, dan is het super belangrijk dat je toegeeft dat je wat mist of ergens in tekortschiet. vaak is er de angst dat wanneer we dat toegeven anderen ons zullen afwijzen. Ik ben er echter ook achter gekomen dat de dieperliggende oorzaak is het fundamentele gebrek aan eigen waarde. Het onderkennen dat je op de eerste drie gebieden een armoede hebt en dat volmondig toegeven en dan hulp vragen en ook willen ontvangen. Daar draait het hier om
- Vraag om hulp. Voldoening krijg je daar samen iets te doen. Dat samen wil zeggen: jij doet wat vanuit jouw kracht of hulpvraag of aanbod, de ander ook vanuit zijn kracht. Is dan iets afgerond, dan hebben we beiden een goed gevoel, niet alleen omdat we iets volbracht hebben, ook omdat het ons beider eigen behoefte heeft ingevuld. daarin schuilt de voldoening.
- Het spijt me Het gaat niet oom de excuses die Rutte regelmatig maakt. Het gaat om eerlijk en oprecht zijn. Zeg je “het spijt me” uit de grond van je hart, dan ben je niet bezig met een egotrip, wel met een integriteitstrip. Zo’n trip versterkt de eigen waaarde. Je kan oprecht trots zijn op jezelf omdat je open, eerlijk een nederig kan zijn. Een egotrip is echter een permanente bedreiging en uiteindelijk een doodsteek voor waarachtig zelfrespect.
- Wat houd je tegen. Er wordt vaak gezegd dat mensen eerst in een diepe crisis of in een enorme chaos moeten zitten voordat ze kiezen voor een andere weg. een weg die leidt naar voldoening. Dus ervoor kiezen om uit het dansen-proces te stappen en kiezen voor de weg die leidt naar hun voldoening. De voldoening waarvan zij voelen dat zij daardoor echt lekker in hun velkomen te zitten. Ik ben ervan overtuigd dat ieder mens zo’n weg kan vinden, met of zonder chaos. Belangrijk is wel dat de mens ontdekt dat hij min of meer in een dwangbuis zit van het verplicht dansen.
Bij dat laatste punt stip ik nog ff aan, dat ons economisch denken ons allemaal (minus een heel klein deel) in dat gedwongen dansproces houdt. Cochin-approach noemt dat een karrenspoor. In de betekeniseconomie worden 10 principes genoemd om uit dat karrenspoor van dat economisch denken te komen. Meer weten? Mail mij dan kantoor@2bconsult.nl
