Wist jij dat ook? Er is een onderzoek geweest in de VS naar het verschil in succes van mannelijke en vrouwelijke managers. Het bleek in dat onderzoek dat er een significant verschil is in het succes van vrouwen en mannen. De vrouwen scoorden veel beter. Reden ervan? Vrouwen hebben meer oog voor de onderlinge samenwerking tussen mensen. Nu weten we dat en toch!

Een geducht wapen wordt ze genoemd: Brigitte Trogneux, de vrouw van de Franse president. “Zonder haar zou ik niet zijn wie ik ben”, zei Emmanuel Macron eens.  Nieuw is het niet, die pillow talk, die informele invloed van een first lady.

Pillow talk is van alle tijden. Vrouwen hebben altijd al invloed gehad op hun partner. Mijn vader had een controlefunctie bij de belastingdienst. Als hij thuiskwam met een hoofd vol werk, dan hielp zij hem om de kwestie waar hij mee zat van een afstandje te beschouwen. Die informele invloed is niet nieuw, het wordt wel zichtbaarder. Met Trogneux, maar ook met Michelle Obama, bijvoorbeeld, zien we dat het niet slechts gaat om een vrouw met een mooi jurkje, maar dat ze een opleiding heeft, kennis en een mening.

Gek hè, er wordt nooit andersom geredeneerd. Niemand vraagt zich af of de man van Angela Merkel – ze is getrouwd met scheikundige Joachim Sauer – haar van advies voorziet. En nooit werd afgevraagd wat prins Claus tegen koningin Beatrix zou zeggen als ze voor een ingewikkelde kwestie stond. We doen dat alleen bij vrouwen, omdat het strookt met ons stereotype vrouw.

Bij vrouwen denk je aan verzorgend, emotioneel en uiterlijk (mooi) of vruchtbaarheid (moeder). Mannen moeten andersom juist rationeel, presterend en krachtig zijn. Die stereotypen zitten heel diep in onze hersenen geprent. We ervaren het als vreemd, als een man of vrouw uit zo’n rol stapt. Je ziet dat bij deze sterke first ladies, en ook als een man uit zijn rol valt. Toen voetballers voor of na een wedstrijd voor het eerst hun kinderen op het veld wilden hebben, werd dat ook als vreemd gemeld in verschillende media.

Trogneux, maar ook Ivanka Trump, de dochter van Donald Trump, breekt met dat stereotype. Emmanuel Macron benoemt dat ook, die noemt zijn vrouw een belangrijke adviseur. Die beïnvloeding is er altijd geweest, ook inhoudelijk. Het grote probleem is dat het nog te vaak blijft bij pillow talk, bij informele macht. Formele macht hebben vrouwen, ook en nog steeds in ons land, veel minder dan mannen. Er zijn minder vrouwen dan mannen in gemeenteraden en in de Tweede Kamer, minder vrouwen in de top van het bedrijfsleven, het aantal vrouwelijke hoogleraren is dramatisch laag in Nederland, en het aantal vrouwelijke experts dat aan het woord komt op de publieke omroep is zelfs teruggelopen.

Daar wordt over gediscussieerd, we hebben er een mening over, maar voor het feit dat dit echt aangepakt moet worden, dat er beleid moet komen, daarvoor zijn de ogen nog steeds niet geopend. Er moeten serieuze routes komen voor vrouwen naar formele macht. Die routes horen niet via het bed te lopen. We hebben wat dat betreft nog niets geprobeerd aan maatregelen in Nederland. We hebben er geen serieus werk van gemaakt om meer diversiteit – het gaat niet alleen om vrouwen – op leidinggevende posities te krijgen.

Net als met racisme, hebben we het idee dat we het probleem hebben opgelost, maar eigenlijk is het onbespreekbaar. Als we dat niet doorbreken, en niets doen, blijven mensen aan de top zich klonen, gaan ze op zoek naar opvolgers en leidinggevenden die op henzelf lijken. Net als Macron trouwens, die – ondanks zijn lovende woorden over Brigitte en zijn partijvoornemen van parité – een mannelijke premier – benoemde.

Nu is het bekend dat vrouwen vaak succesvoller zijn dan mannen. De belangrijkste reden ligt in het relationele. Dus het kunnen omgaan met verschillen, de mens achter de persoon zoeken met wie je samenwerkt, de mens achter de klant. Allemaal zaken die juist kenmerkend zijn van Cochin-Approach. Dus mannen doe er wat aan en ook zeg het voort.

Bewerking: Jannet/Brainwash