Mensen die voortdurend teveel geven hebben vaal een hoge prestatiedwang. Zij zijn dan een gevaar voor zichzelf en de organisatie waarvoor ze werken. Zo heeft Nick op z’n 27ste in z’n eentje een Londense bank om zeep geholpen. Hij heeft diverse interviews gegeven en dan blijkt dat hij een drijfveer had, nl. zichzelf een afgang te besparen. Zijn drang om te geven en dus te scoren had als achtergrond zichzelf te bewijzen. Met die overdosis aan geven wilde hij scoren en zo complimenten krijgen.
Dat gaf wel een ander licht op zijn zaak. Hij werd afgeschilderd als crimineel, fraudeur, zwendelaar. Je werkgever met geheime rekeningen miljarden armer maken mag juridisch gezien niet. Het bijzondere is ook dat hijzelf geen enkel financieel voordeel heeft gehad van zijn handelen. Hij had maar één doel: handhaven van zijn succesvolle baan en dan, wanneer geven erg belangrijk voor je is, kan je in een negatieve spiraal van geven komen.
Er zijn ook professionals die graag aan de slag gaan bij een werkgever met de professie die zij hebben. Vaak is het een geschenk uit de hemel als een werkgever zo’n persoon krijgt. Net als iedereen hebben die ook hun zwaktes. Zo ook een hele goede boekhouder die alles wist van boekhouden alleen niet tegen de enorme papierwinkel kon. Zo kwamen te betalen declaraties in de onderste lade van zijn bureau terecht. De organisatie waarvoor hij werkte kwam daardoor op het randje van een faillissement terecht. De gift van een goede boekhouder bleek niet iemand te zijn met veel zelfreflectie. Het imago dat je goed bent en jezelf als kostbare gift zien aan de organisatie wil je niet opgeven.
Je wilt gezien worden, erkend worden en dan blijf je maar geven om dat “gezien worden” te realiseren. Vele bedrijfsculturen prediken “kwaliteit”. Dat leidt vrijwel altijd naar perfectionisme. Dit heeft vrijwel altijd tot gevolg dat een grote vermijdingsdrang ontstaat, fouten onder het vloerkleed worden geschoven, de vuile was niet buiten wordt gehangen en wel topprestaties worden geleverd. Dit is geen uitzondering. Perfectionisten en mensen die hun eigenwaarde ontlenen aan hun succes zijn in grote getale onder ons. Dat zie je ook in sterke mate terug in de bedroevende scores die veranderprojecten leveren. Zelfreflectie, het niet willen accepteren en toegeven van tekortkomingen zijn vrijwel altijd reden van die lage scores.
Als je je gevoel van eigenwaarde ontleent aan je prestaties (= drang om te geven) zul je overmatig veel energie steken (= geven) in de kwaliteit van het werk. Dat gaat vaak ten koste van je gezondheid. Ieder van ons heeft tekortkomingen. Wanneer je die vertaalt in je waarde als mens, dan valt er heel wat af te tobben, te ontkennen, onder het vloerkleed te schuiven. Het is dan ook logisch dat wanneer je teveel geeft, je elke kritiek op je werk als een persoonlijk falen gaat ervaren.
