Weet u nog hoe u zich als kind voelde, vlak voor een dagje uit? Was je opgewonden? Kon je moeilijk in slaap komen? Het gaat om dat wat er dan “vrij komt”: dat “dat” is energie.
Dat hebben mensen die denken in mogelijkheden. Hoopvol denken geeft energie. Dat denken kan je in werking stellen en wel als volgt: (1) bedenk iets dat mogelijkheden biedt (2) Probeer het je voor te stellen (3) wordt er enthousiast over (4) ga ermee aan de slag.
Je zult merken dat als je dit doet , dat dat je energie zal geven. Dat is de energiebron in mensen. Hoe dat kan werken vertelt het volgende.
Het gaat over een consultancy-organisatie waar een ingrijpende reorganisatie heeft plaatsgevonden. Vrijwel iedereen is een hoog opgeleide professional en de gemiddelde leeftijd is zo rond de dertig jaar. Echter er zijn grote verschillen te zien. Zelf werkte ik met een groep jonge mensen en ik raakte verslaafd aan hun enthousiasme om hun doelen als gevolg van de reorganisatie waar te maken. Dat bleek ook wederzijds. Dat enthousiasme ging alle kanten op en daar schuilde wel een gevaar. Wat ik meebracht was structuur. Dat gaf structuur aan alle ideeën en we boekten zo met z’n allen enorme voortuitgang. Een paar kamers naast ons zaten een paar collega’s (met zeker dezelfde leeftijden) die uitgeblust waren. Zij zagen de reorganisatie niet zitten en bleven maar kankeren en jammeren. Ze waren zeker hoog begaafd en studiebollen alleen ze hadden een schraal denken. Pessimisme, cynisme voerden de boventoon en ze zagen geen toekomstmogelijkheden (en die waren er echt wel).
Ze gedroegen zich als oude mensen die geen toekomst zagen. Ze hadden geen voorstelling van wat ze na de reorganisatie konden gaan doen om de reorganisatie te laten slagen. Als je bezig bent een voorstelling te maken van de mogelijkheden dan ben je bezig met toekomst, dan ben je bezig met mogelijkheden. Die collega’s zagen alleen maar beren op de weg omdat ze geen verbeeldingskracht hadden. Bij voorbaat waren zij al kansloos omdat zij dachten in onmogelijkheden.
In dit kader citeer ik een uitspraak van generaal MacArthur. Hij zei: “Je bent net zo jong als je geloof, net zo oud als je twijfel. Net zo jong als je vertrouwen, net zo oud als je angst. Net zo jong als je hoop, net zo oud als je wanhoop”.
Een van de meest verfoeilijke effecten van het denken vanuit onmogelijkheden is de wijdverbreide mening dat een mens vanaf een onduidelijk moment tussen zijn 45ste en 65ste ‘over zijn hoogtepunt heen is’. Dit waanbeeld heeft al enorme schade aangericht. Het heeft op ontelbare mensen een morbide stempel gedrukt. Geen wonder dat sommigen al op middelbare leeftijd hun levenslust verloren hebben. Grote leiders, creatieve geesten, knappe koppen en ervaren leiders voelen een sterke neiging er maar mee op te houden. En dat op een moment waarop zij cum laude zijn afgestudeerd op de universiteit van de menselijke ervaring.
Denkers vanuit mogelijkheden lijken een onuitputtelijke bron aan energie te hebben. Reden is, dat zij zich door hun voortdurende speurtocht naar kansen automatisch ontworstelen aan verveling. En verveling is een van de hoofdoorzaken van vermoeidheid. En verveling is niets anders dan een gebrek aan enthousiasme. Zeer regelmatig leven zij berekenend en spelen op safe. Denkers vanuit mogelijkheden zijn gezegende waaghalzen. Kansen die zijn zien, daar springen zij zonder garantie op zekerheid en succes bovenop.
Zij zijn meer geïnteresseerd in dienstbaarheid dan in veiligheid. Daarom springen ze in het diepe wanneer ze ergens geweldige mogelijkheden zien. Ze hebben lef, durf en moed.
Zij zijn de sleur van verveling, lusteloosheid en matheid die voorzichtige mensen ‘beloont’, ontvlucht.
