Bij veranderprocessen en transities kom je dit argument zeker weten tegen. Het argument van “hoe kunnen we nu over het totaalplaatje spreken als we de details niet kennen” of “hoe kun je nu over details praten als je het totaalplaatje niet kent”.
De man of vrouw op de werkvloer heeft vaak aan de fraai geformuleerde beleidsplannen (bijv. dat van impactondernemen) geen boodschap. Wel antwoorden op de vraag: “wat betekent dat allemaal voor mij”. “Wie wordt de dupe”.
Belangrijk is, dat je op die gevoelens ingaat. Cochin-approach doet dat voor de volle 100%.
De man of vrouw op de werkvloer bekijkt ook zijn naaste omgeving. Wie van ons komt een stapje hoger Komt mijn collega in een hogere salarisgroep dan ik? De man of vrouw wil weten wat er met hemzelf gebeurt, maar ook met zijn collega. Die vragen liggen bij de mens zelf. Hij wil weten wat er met hemzelf gebeurt en wat er met zijn naaste omgeving aan de hand zal zijn.
Maar om dit gewaar te worden zal er toch even moeten worden geluisterd naar het beleid dat erachter zit, het totaalplaatje. Anders is ieder detail er maar één. Het is net als bij een legpuzzle. Het is leuk om op het deksel te kunnen zien wat het ongeveer zal worden.
Het is maar net wie het bekijkt. De manager bekijkt de totaliteit, de uitvoerder vraagt zich af wat er met hem gebeurt. Er zal wel wantrouwen zitten. Wantrouwen jegens de makers van mooie plaatjes die jan met de pet zal moeten uitvoeren en die ook nog eens gevolgen voor hem hebben.
Er zijn dus verschillen in benadering waarin menig mens zich heeft verslikt. Sommigen zijn bezig met de bedrijfsplannen (uitvoering van het businessmodel), anderen zien het macro-economisch plaatje (bijv. wat zal mijn positie zijn in de markt), wat gaat het betekenen voor de individuele werknemer.
Ieder heeft zijn deel van het gelijk, maar iedereen zit overal weer in en mee. De een ziet details die de ander liever niet ziet. De een bewaakt het belang van het bedrijf, de ander ziet het verdampen van de markt wat voor de één de totaliteit is, is voor de ander een detail.
Ieder plan (dus ook impactondernemen) is te torpederen door te vragen naar de samenhang, hoe is de relatie tot andere plannen (en er is altijd wel een plan te vinden). Mogen we de samenhang even weten?
Jawel hoor, maar je moet wel ergens durven beginnen, en willen!
