Een burn-out leidt heel vaak tot boosheid en dan verder tot veel ergernis en irritaties. Echter het is en blijft een feit dat het altijd zo is dat achter de wolken zon schijnt. Denk daar eens aan, denk dan aan de dingen die heel goed gegaan zijn in je leven, dat je een fijne relatie hebt, dat je veel hebt kunnen doen, of aan die mooie reis die je ooit gemaakt hebt. Er zijn tal van zaken die je aan positieve dingen herinneren en die je leven veraangenamen. Met name als je in zo’n dat zit van bijv. een burn-out zjnb dat zaken waar je dan niet bij stil staat. Doe dat vooral wel. En dan vooral welke gevoelens die zaken bij je oproepen. De manier waarop mensen dan kunnen doen, dat maakt het verschil tussen winnaars en verliezers.
Het maakt je bewust dat het oppakken van je leven na dat dal jouw emotioneel en gevoelsleven als vetrekpunt heeft. En dan zijn er twee zaken die van belang zijn:
- Waar sta en ben je nu
- Waar ga jij heen.
Waar sta je en ben je nu
Met je denkhoofd kan ik nu van alles verzinnen. Je weet wel wat ik bedoel: beschrijf de huidige situatie. Nou, een ding is zeker, die gaan nooit in op de emoties etc die er spelen. Althans, zoiets heb ik nog noot gezien. Wat er wel gebeurt, beschrijf ik op basis van mijn eigen ervaring.
Op een dag meldde ik me ziek en ging ik naar de huisarts. Die verwees mij door naar een psycholoog en die zei tegen mij “je hebt in een burn-out”. Dat was voor mij een koude douche. Koud omdat ik toen altijd gedacht heb, dat dat mij nooit zou overkomen. Alleen al die mededeling, die moest ik verwerken. Alles en iedereen heeft de schuld, behalve ikzelf. Komt daar nog eens bij dat de ARBO-arts het allemaal onzin vond en eigenlijk mij direct weer aan het werk wilde hebben.
Enfin er kwamen allerlei gevoelens en emoties naar boven. Boosheid, verdriet, slachtoffer, loser. Ik voelde mij gekrenkt, afgewezen. Verzon talloze redenen om mijzelf te verdedigen. Ik was gekrenkt in mijn trots. Dit verwerken, dat heeft een tijdje nodig. En uiteindelijk ben ik mij met die burn-out gaan verzoenen. Voor mij hield dat in, dat ik dat ik accepteerde dat OOK IK een burn-out kon krijgen en dat ik zoiets had.
Dan begint een proces van verwerking. Concreet betekende dat voor mij dat ik mijn leven en werk-doen tot dat moment onder een vergrootglas ging leggen. De centrale vraag is dan “hoe kan het dat ik een burn-out heb”. Dit heb ik gedaan door al mijn negatieve en positieve dingen die ik had meegemaakt op een rijtje te zetten. Dan gaat het niet om de inhoudelijke aspecten van die ervaringen, maar vooral om de emoties, gevoelens boosheden etc die je toen hebt ervaren. Dan is hulp van die psycholoog super!
Door dit onderzoek ont-dekte ik hoe enorm belangrijk gevoelens en emoties zijn. Juist die menselijke aspecten bepalen mijn beslissingen en niet alle inhoudelijke wat ik tot dan toe had gedacht.
Enfin, kort en krachtig, dat onderzoek leidde tot een duidelijke conclusie. Het pad dat ik tot dan toe gelopen had diende ik te verlaten. En dat besluit heb ik toen genomen. Daar stond ik dan en daar was ik toen.
Waar ga je heen
Ja, dan heb je dat besluit genomen en dan? Het belangrijkste uit dat besluit was dat ik mijn ware gevoelens zou gaan volgen. Lekker gezegd hoor, je ware gevoelens. Wat zijn die dan?
Nou de psycholoog is vanaf dat moment m’n coach geworden. De sessies met hem zijn heel belangrijk geweest. Ook het feit dat ik een aantal jaren 2x per jaar naar de Pyreneeën ben geweest om daar in m’n eentje door bergen en stadjes te dwalen en op beregen te gaan zitten. Niets meer en niets minder: voelen van wat ik graag wil.
Het onderzoek met de psycholoog heeft ook als resultaat gehad dat ik een rode draad heb gevonden van mijn vanzelfsprekendheden. Dat zijn die kanten van jezelf die iedereen van jou weet alleen vaak jijzelf niet. Die vanzelfsprekendheden heb ik concreet een naam kunnen geven (en ook de inhoudelijkheid ervan). Daar ben ik mee aan de slag gegaan. Zo heb ik mijn boek “Met 10 versnellingen RESULTAAT” en het boekje waarin ik mijn kijk op leven heb beschreven. Dat heet Kranisme.
Dit is de basis waarop ik nog steeds bezig ben.
Moet je nu persé een dal door om zover te komen. Absoluut, nee. Het allerbelangrijkste is dat je erkent en vooral omarmt jouw eigen gevoelens en emoties. En dan met name het feit dat die vrijwel in alles de beslissers zijn voor de keuzes die jij in alle omstandigheden maakt. Feitelijkheden roepen emoties en gevoelens op. Die bepalen welke keuzes jij maakt, dus niet die feitelijkheden. Dat omarmen, daar draait het om. Nu zijn er 8 miljard mensen op deze wereld. Dat zijn 8 miljard mixtures aan emoties, gevoelens, passies, ambities etc. Dat betekent dat de vragen “Waar ben je” en “waar ga je heen” door iedereen anders zal worden ingevuld.
Ooit heb ik iemand horen zeggen “It’s in the moments of your decision, that you shape your future”. Die uitspraak is absoluut waar. daarom is het omarmen van jouw emoties en gevoelens zo belangrijk. Doen dus.
Met de ervaringen die ik heb beschreven hoop ik je een idee te hebben gegeven wat met deze twee vragen wordt bedoeld en hoe je daarmee aan het werk kan gaan.
